Ang boses mula sa dulo ng pasilyo ang nagpa-freeze sa lahat ng naroon.
— Kung ganoon… ako na ang magbabayad para sa kanya.
Malamig. Mababa. Pamilyar. Parang biglang huminto ang tibok ng puso ko. Dahan-dahan akong lumingon. At sa sandaling iyon, parang nabasag ang buong mundo ko. Ang taong nakatayo roon… ay si Liam Reyes. Ang lalaking nawala sa buhay ko tatlong taon na ang nakalipas nang walang paalam. Ang lalaking akala ko ay hindi ko na muling makikita. Suot niya ang itim na suit, simple pero mabigat ang presensya. Tumigil ang tingin niya sa akin. Matagal. Parang sinusukat ang lahat ng sugat na iniwan ng panahon.
— Matagal na rin, Anika Santos.
Nanigas ako. Ang pangalang iyon… matagal ko nang hindi naririnig.
— Bakit ka nandito?
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, lumingon siya sa direktor ng ospital.
— Lahat ng gastusin ng pasyente na iyon, ako ang sasagot.
Tahimik ang buong pasilyo. Yumuko ang direktor. Biglang sumingit si Camille De Vera.
— Anong ginagawa mo? Hindi mo kailangang tulungan siya.
Hindi siya pinansin ni Liam.
— Hindi ito tungkol sa’yo.
Nag-init ang mukha ni Camille. Ngunit nanatiling nakatingin si Liam sa akin.
— Tatlong taon kitang hinanap. Pero may taong ayaw na makita kitang muli.
Nanlamig ako.
— Hindi totoo ‘to…
May tawa mula sa likod.
— Gumagawa ka lang ng kwento para sa kanya?
Ngunit hindi siya pinansin ni Liam.
— Anika… hindi lang si Darius ang may kasalanan.
Nanigas ako.
— Kung ganoon… sino pa?
Sa dulo ng pasilyo, may mga lalaking naka-itim na papalapit, kasama ang isang matandang lalaki.
— Nahanap mo rin siya. Pero huli na.
— Ano ang ibig ninyong sabihin?
Ibinagsak niya ang folder sa sahig. Nakita ko ang unang linya: “Report ng insidente…” Nanlamig ako.
— Huwag mong tingnan.
sabi ni Liam. Ngunit huli na. Kinuha ko ang papel. At doon… isang pangalan na hindi ko inaasahang konektado sa lahat ng nangyari.
— Sino ‘to?
Walang sumagot. Tanging yabag ang papalapit. At nang lumitaw ang anino sa ilaw ng ospital… alam kong nagsisimula pa lang ang lahat.
BAHAGI 3: ANG LIHIM NA MATAGAL NA ITINAGO
Tahimik ang pasilyo. Hawak ko ang papel na nanginginig. “Arius Del Mundo.” Hindi ko kilala ang pangalan, ngunit lahat ay natakot.
— Ano ‘to?
Kinuha ni Liam ang papel.
— Hindi mo dapat makita ‘yan.
— Bakit?! Sabihin ninyo ang totoo!
Ngumiti ang matandang lalaki.
— Sa wakas… nalaman din niya.
Nanlamig ako.
— Ang pamilya mo… bahagi ng kasunduan noon.
Parang sinaksak ang dibdib ko.
— Sinungaling kayo…
Inilabas niya ang lumang dokumento. Nakapirma ang pamilya ko.
— Hindi ito totoo…
Hinawakan ni Liam ang balikat ko.
— Ginamit ka nila.
— Kung ganoon… si Darius?
Tahimik siya.
— Instrumento lang siya.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Arius Del Mundo.
— Matagal mo na akong hinahanap, Anika.
— Ang buhay mo… plano lang.
— Transaksyon lang ito.
Sumabog ang galit ko.
— Sinira ninyo ako!
Ngumiti siya.
— Hindi laro. Transaksyon.
— Tumigil ka. sabi ni Liam.
Ngumiti si Arius.
— Alam mong mali ang ginawa mo.
— Kasama ako sa kasunduan noon.
Nanigas ako.
— Ano?!
Tumunog ang alarm.
— May security breach!
— Oras na para kunin ka namin.
— Takbo. sabi ni Liam. Ngunit napapalibutan na kami.
BAHAGI 4: ANG PAGBAGSAK NG MGA NAGTAKIP SA KATOTOHANAN
Hinawakan ni Liam ang kamay ko.
— Anika, makinig ka. Hindi ka nila makukuha.
Sumabog ang mga naka-itim.
— Huli na ang lahat.
— Ano ang gusto ninyo sa akin?!
— Ikaw ang huling bahagi ng kontrata.
— Kontrata?!
— Hindi mo kailangang sumunod dito. sabi ni Liam.
— Pero kasama ka dito!
Tahimik siya.
— Ginawa ko iyon para protektahan ka.
Lumapit si Arius.
— Mawawala lahat ng mahal mo.
— Ano ang gusto ninyo?!
— Pagmamay-ari ka namin noon pa.
— Tama na.
Isang babaeng naka-itim ang pumasok.
— Hindi na kayo ang may hawak sa kanya.
— Sino ka?!
— Ako ang matagal ninyong itinago.
— Anika… hindi ka nila pag-aari.
— Tayo na. sabi ni Liam.
BAHAGI 5: ANG SIMULA NG BAGONG BUHAY
Tahimik ang gabi. Nasa ligtas na lugar kami.
— Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?
— Natakot akong mawala ka.
— Pero nawala pa rin ako.
— Hindi pa tapos.
— Ano pa ang gusto ninyo sa akin?
— Kalayaan mo.
— Umalis tayo. Simulan natin muli.
— Saan?
— Kahit saan, basta malayo dito.
Makalipas ang ilang buwan, sa isang baybaying bayan, tahimik ang buhay ko. Nasa maliit na café ako nang dumating si Liam.
— Handa ka na?
— Handa na ako.
Lumabas kami sa ilalim ng araw. Hindi na ako tumatakbo. Hindi na ako tinutugis ng nakaraan.
— Hindi na ako babalik sa dilim.
— Hindi ka na mag-isa.
At sa wakas… nagsimula ang buhay na may kapayapaan.