Parang biglang tumigil ang buong palengke. Tanging tunog ng alon mula sa dagat at malamig na hanging dumaraan sa mga lumang bubong ang maririnig. Kasabay nito ang mabilis na tibok ng puso ko. Nakatayo pa rin doon ang babaeng nakaputing damit. May banayad na ngiti sa kanyang labi ngunit may kakaibang lamig sa kanyang mga mata. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay matagal ko na siyang kinatatakutan. Parang may bahagi ng sarili ko na pilit akong binabalaan na lumayo sa kanya.
—Bakit mo ako tinitingnan nang ganyan, Ate?
Mahinahon siyang ngumiti habang mas hinigpitan ang yakap sa batang nasa kanyang bisig. Agad namang lumapit ang lalaking minsan kong naging asawa.
—May naalala ka na ba?
Puno ng pag-asa ang kanyang mga mata habang hinahawakan ang balikat ko. Ngunit imbes na guminhawa, lalo lang akong nakaramdam ng kaba. Marahan kong itinulak ang kanyang kamay.
—Huwag mo akong hawakan.
Natigilan siya. Parang hindi niya inaasahang ganoon ang magiging reaksyon ko. Agad namang sumingit ang babae.
—Huwag mo siyang pilitin. Kakagaling pa lang niya.
Napakalambing ng kanyang boses. Napakabait ng kanyang kilos. Ngunit habang nakatingin ako sa kanya, bigla kong naalala ang duguang gunting na lumitaw sa alaala ko ilang minuto ang nakalipas. Nanlamig ang likod ko. Sa pagkakataong iyon, isang matandang tinderang isda ang sumingit sa usapan.
—Isang taon nang nakatira rito ang batang iyan.
—Mabait siyang tao.
—Araw-araw siyang gumigising nang madaling-araw para magtrabaho.
—Huwag ninyo siyang pilitin.
Sunod-sunod na nagsalita ang mga residente ng bayan.
—Tama si Lola.
—Kapag may batang may sakit, siya pa ang bumibili ng gamot.
—Kapag may bagyo, siya ang unang tumutulong.
—Huwag ninyo siyang kunin.
Tahimik na nakinig ang lalaki. Sa unang pagkakataon marahil sa kanyang buhay, may mga ordinaryong taong tumututol sa gusto niya. Ngunit hindi siya nagalit. Sa halip ay tumingin lamang siya sa akin.
—Umuwi ka na.
Umiling ako.
—Wala akong bahay doon.
—Ang bahay ko ay narito.
Itinuro ko ang maliit kong inuupahang silid sa dulo ng eskinita. Lahat ay napatingin doon. Lumang-luma ang bahay. May mga bahagi ng dingding na natutuklap na. Ang bubong ay pinagtagpi-tagping yero. Walang makapaniwala na ang babaeng dating nakatira sa mansiyon ay namuhay roon sa loob ng isang taon. Ngunit wala akong pakialam sa iniisip nila. Ang tanging gusto ko lamang ay makauwi at magpahinga. Lumalala na ang sakit ng ulo ko. Ngunit bago pa ako makalakad nang ilang hakbang, biglang nangitim ang paningin ko. Parang umikot ang buong mundo. Bumagsak ako.
—Tumawag kayo ng doktor!
Pagmulat ko ng mga mata, amoy na amoy ko agad ang disinfectant. Nasa isang pribadong ospital ako. Maputing kisame. Mamahaling kagamitan. Tahimik na silid. Agad akong bumangon ngunit pinigilan ako ng isang boses.
—Huwag muna.
Lumingon ako. Isang doktor na nasa edad singkuwenta ang nakatingin sa akin.
—Hindi pa ganap na gumagaling ang utak mo.
—Posibleng magkaroon ka pa ng iba’t ibang reaksyon habang bumabalik ang alaala mo.
Tahimik akong nakinig. Pagkatapos ay nagtanong.
—Sino ang babaeng nakaputing damit?
Nagulat ang doktor.
—May naalala ka tungkol sa kanya?
Umiling ako.
—Wala.
—Pero natatakot ako sa kanya.
Biglang naging seryoso ang doktor. Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto. Pumasok ang lalaking nakita ko sa palengke. May hawak siyang makapal na folder. Mas mukha siyang pagod kaysa kanina. Umupo siya sa tabi ng kama.
—Ano ang nangyari?
Matagal siyang hindi nagsalita.
—Isang taon na ang nakalipas.
—Bago ang aksidente mo.
—Inakusahan mo siya.
Natigilan ako.
—Inakusahan?
Tumango siya.
—Sinabi mong gusto ka niyang patayin.
Parang may tumama sa dibdib ko. Eksakto. Katulad ng alaalang nakita ko. Ang babae. Ang gunting. Ang dugo.
—Totoo ba ang sinabi ko?
Matagal siyang hindi nakapagsalita.
—Noong panahong iyon, hindi kita pinaniwalaan.
Biglang naging tahimik ang buong silid.
—Bakit?
Napayuko siya.
—Akala ko nagseselos ka lang.
—Akala ko sobra kang nag-o-overthink.
—Akala ko kilala ko ang taong pinagkakatiwalaan ko.
Napapikit siya.
—Hindi ko alam na niloloko niya tayong lahat.
—Pero hindi iyon dahilan.
—Tinalikuran kita noong kailangan mo ako.
—Hindi kita pinakinggan.
—Hindi kita pinrotektahan.
Unti-unting bumigat ang hangin sa pagitan namin. Hindi ko pa naaalala ang lahat, ngunit sapat na ang mga salitang iyon para maramdaman ko ang sakit ng babaeng dating ako. Muling bumukas ang pinto. Pumasok ang babaeng nakaputing damit. May dala siyang basket ng prutas. May perpektong ngiti sa labi.
—Gising ka na pala, Ate.
Lumapit siya. Ngunit nang magtama ang aming mga mata, biglang nawala ang ngiti niya. Dahil hindi ako kumukurap. Diretso akong nakatitig sa kanya. At sa mismong sandaling iyon, may panibagong alaala ang sumabog sa isip ko. Isang madilim na gabi. Malakas na ulan. May nagtatalo. May isang audio recording. At isang boses ng babae.
—Kapag namatay siya…
—Mapapasaatin ang lahat ng ari-arian.
Napahawak ako sa ulo ko. Parang sasabog ito sa sobrang sakit. Agad akong inalalayan ng lalaki.
—Ano’ng nangyari?
Huminga ako nang malalim. Pagkatapos ay tumingin diretso sa babaeng nakaputi.
—Isang taon na ang nakalipas…
—Pumasok ka ba sa opisina ko?
Biglang nagbago ang mukha niya. Saglit lang. Ngunit nakita ko. Takot. Sa unang pagkakataon. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Napansin din iyon ng lalaki. Dahan-dahan siyang lumingon sa babaeng matagal niyang pinagkatiwalaan.
—Totoo ba ang sinasabi niya?
Mahigpit niyang pinisil ang basket na hawak. Unti-unting nawala ang kanyang ngiti. Lumamig ang buong silid. Ilang segundo ang lumipas. At bigla siyang tumawa. Ngunit hindi na iyon ang dati niyang inosenteng tawa. Malamig. Nakakatakot. At puno ng poot.
—Sa wakas…
—May naaalala ka na rin pala.
Biglang tumahimik ang lahat. Tumayo agad ang lalaki.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Ngunit hindi siya sumagot. Sa halip ay direkta siyang tumingin sa akin. Parang ahas na nakatitig sa kanyang biktima. At dahan-dahan niyang sinabi:
—Talaga bang naniniwala kang aksidente lang ang nangyari sa iyo noon?
Parang nagyelo ang dugo sa katawan ko. Dahil sa mismong sandaling iyon, alam kong mas nakakatakot ang katotohanan kaysa sa lahat ng naiisip ko.
ITUTULOY SA BAHAGI 3…