Ang unang kamatis ay bumagsak sa lupa na parang isang maliit na pulang pag-amin.
Minsan itong tumalbog, gumulong sa manipis na alikabok, at nawala sa ilalim ng kahoy na mesa na puno ng sili. May sumunod pa. At isa pa. Sa gitna ng ingay ng Divisoria Market, kung saan ang mga boses ng tawaran ay tumataas at bumababa na parang alon at ang hangin ay amoy tuyong isda, usok ng tambutso, at hinog na prutas, walang papansin sa mga kamatis kung hindi dahil sa isang sigaw.
May babaeng sumigaw malapit sa puwesto ng kamote.
At nakalimutan ni bilyonaryong CEO Alejandro Villanueva kung paano huminga.
Dahil doon mismo, sa pagitan ng mga basket ng kangkong at maiingay na pagtatalo sa presyo, nakita niya ang mukhang pitong araw nang gumugulo sa kanyang mga gabi.
Isabella.
Ang kanyang asawa.
Ang parehong asawang ang “bangkay” ay nakahimlay pa sa malamig na drawer ng isang morgue sa Quezon City, may tag at pirmado na, ipinagdasal at iniyakan, paulit-ulit na binisita ng isang asawang halos hindi na makapaniwala sa sarili niyang mga mata.
Mahigpit na napisil ni Alejandro ang itim na plastic bag ng mga pinamiling kakabayad lang niya, hanggang sa bumaon ang plastik sa kanyang balat. Ang kanyang driver na si Marco ay nakatayo sa likuran niya, hawak ang susi ng kotse, may ekspresyon ng isang taong sanay maghintay sa trapiko at manood ng mga kakaibang eksena ng mayayaman.
“Sir,” mahina nitong sabi habang sumusulyap sa kalsada. “Mas mabuti pong umalis na tayo. Lumalala na ang trapiko.”
Hindi sumagot si Alejandro.
Nakatayo si Isabella, may hawak na bayong sa kanyang braso, pumipili ng kamote na parang walang nangyari—parang hindi siya ibinalitang patay, hindi pinagbulungan, hindi tinignan ng may awa ng mga empleyado at estranghero. Bahagya niyang ikiniling ang ulo sa pagtitiyaga ng tindera, at kinuskos ang kanyang hinlalaki sa palad—ang maliit niyang bisyo kapag nag-iisip—at doon tuluyang sumikip ang lalamunan ni Alejandro.
Naroon pa rin ang maliit na peklat sa gilid ng kanyang kilay, ang peklat na dati niyang hinahalikan tuwing kinakabahan ito. Hinalikan niya iyon huling beses nang makatulog ito sa kanyang dibdib, nagrereklamo na masyadong malamig ang aircon.
Hindi.
Hindi ito maaari.
Kumirot ang kanyang sikmura. Sumikip ang kanyang dibdib. Sa isang nakakahilong segundo, naniwala siyang tuluyan nang bumigay ang kanyang isip sa lungkot—na multo lamang ang kanyang nakikita, hinabi mula sa matinding pananabik.
Ngunit bahagyang lumingon si Isabella at tinamaan ng sikat ng araw ang kanyang pisngi—malinaw at totoo.
Hindi kamukha.
Hindi estranghera.
Siya.
Kumilos si Alejandro bago pa siya mabalaan ng kanyang isipan.
Lumakad siya sa gitna ng karamihan na parang humahabol sa hangin, dumaan sa isang lalaking may dalang sibuyas, sa isang batang babaeng may patong-patong na sachet water sa ulo, at sa dalawang babaeng natigil sa pagtatalo para lamang titigan ang kanyang makintab na sapatos at mamahaling relo na tila hindi bagay sa lugar na puno ng alikabok at sigawan.
Nagpatuloy siya hanggang sa malapit na siyang makalanghap ng kanyang amoy.
Hindi mamahaling pabango na mabigat sa yaman. Hindi matapang na halimuyak na ginagamit para ipakita ang kapangyarihan.
Ang amoy ni Isabella ay banayad. Malinis. Pamilyar. Ang amoy na kumakapit sa kanyang damit tuwing niyayakap siya nito—ang amoy na nagpaparamdam na tahanan ang kanilang silid.
Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
Parang nasusunog ang kanyang lalamunan.
Lumapit siya sa likuran nito, iniunat ang kamay, at hinawakan ang kanyang braso.
Napatigil si Isabella.
Nakatagilid ang bayong. Halos mahulog ang isang kamote.
Yumuko si Alejandro, mahina at basag ang boses, na parang ayaw niyang marinig ng mundo ang kabaliwang bumabalot sa kanya.
“Isabella… paano ka naging buhay?”
Gemini đã nói
Napapitlag si Isabella sa hawak ni Alejandro, tila isang kuryente ang dumaloy sa kanyang katawan. Dahan-dahan siyang lumingon, at sa unang pagkakataon, nagtagpo ang kanilang mga mata.
Ngunit ang mga mata ni Isabella ay walang bakas ng pagkilala. Walang pagmamahal. Walang init. Ang tanging nakita ni Alejandro ay matinding takot at pagkalito.
“Sino… sino ka po? Bitawan niyo ako!” sigaw ni Isabella, sabay bawi ng kanyang braso nang may pwersa. Ang boses niya ay bahagyang nag-iba—mas mataas, mas mahina, at may punto na hindi pamilyar kay Alejandro.
Napaatras si Alejandro, tila sinampal ng katotohanan.
Sa boses na iyon, at sa reaksyong iyon, nagiba ang huling kuta ng kanyang pag-asa. Hindi ito ang kanyang asawa.
“Patawad… patawad po,” nauutal na sabi ni Alejandro, habang ang mga tao sa palengke ay nagsisimula nang makibahagi at magbulungan. “Nagkamali lang po ako. Kamukha niyo po ang… ang aking yumaong asawa.”
Tinitigan siya ng babae ng may pagdududa, mabilis na kinuha ang kanyang bayong, at nagmadaling naglakad palayo sa makapal na karamihan.
Napayuko si Alejandro, hawak ang kanyang ulo. Ang kirot sa kanyang dibdib ay mas matindi pa kaysa noong ibalita sa kanya ang pagkamatay ni Isabella.
“Sir,” lumapit si Marco, ang driver, at inakay siya palabas ng palengke. “Sabi ko po sa inyo, hindi niyo po kakayanin dito.”
Habang sumasakay sila sa sasakyan, nakita ni Alejandro sa rear-view mirror ang babaeng kamukha ni Isabella na nagtatago sa isang eskinita.
At doon, may isang bagay na tumimo sa kanyang isip.
Ang peklat sa kilay. Ang paraan ng paghawak sa bayong. Ang amoy. Lahat ay eksakto.
Kinuha ni Alejandro ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang pribadong imbestigador.
“Kanselahin niyo ang lahat ng meeting ko ngayong araw. I-trace niyo ang babaeng nakasuot ng dilaw na bestida sa Divisoria Market. Tignan niyo kung saan siya nakatira, sino ang mga kasama niya, at alamin niyo ang lahat ng tungkol sa kanyang nakaraan. Bilis!”
Binaba niya ang telepono at tumingin sa labas ng bintana. Ang “bangkay” na hinatid niya sa libingan ay isang misteryo na mas malalim pa kaysa sa kanyang kayamanan.