BAHAGI 3: ANG KATOTOHANANG NAKATAGO SA ISLA

Malakas ang ugong ng helicopter habang mabilis itong lumilipad sa ibabaw ng dagat.

Tahimik ang lahat ng nasa loob.

Ngunit sa loob ni Gabriel Reyes, parang may unos na hindi mapigilan.

Paulit-ulit niyang tinitingnan ang larawan ni Isabella sa kanyang telepono.

Ang larawan noong unang anibersaryo nila.

Nakangiti ito habang may hawak na maliit na cake.

Simple lamang ang okasyon noon.

Wala pang malalaking negosyo.

Wala pang mga bodyguard.

Wala pang mga lihim.

At higit sa lahat, wala pang mga pagkakamaling sumira sa kanilang pagsasama.

Makalipas ang halos isang oras, nakita rin nila ang maliit na isla.

Agad na lumapag ang helicopter sa isang bakanteng bahagi nito.

Pagkababa pa lamang ni Gabriel, mabilis na lumapit ang kanyang mga tauhan.

— Sir, may nakita kaming bahay sa kabilang bahagi ng isla.

— Mukhang doon nanggagaling ang signal.

Hindi na siya naghintay.

Mabilis siyang tumakbo patungo sa bahay.

Habang papalapit, lalo siyang kinakabahan.

Hindi niya alam kung ano ang makikita niya sa loob.

At natatakot siyang baka huli na ang lahat.

Nang tuluyan niyang mabuksan ang pinto, natigilan siya.

Nandoon si Isabella.

Nakaupo sa isang lumang upuan sa tabi ng bintana.

Payat.

Maputla.

Ngunit buhay.

Napaiyak si Gabriel.

Sa unang pagkakataon sa napakaraming taon.

Talagang umiyak siya.

— Isabella…

Dahan-dahang lumingon ang babae.

Nang makita siya, tila nagulat ito.

— Gabriel?

Agad siyang lumapit at lumuhod sa harap nito.

— Patawad.

— Patawad sa lahat.

— Patawad dahil hindi kita pinakinggan.

— Patawad dahil pinabayaan kita.

Tumulo ang luha ni Isabella.

Ngunit umiling siya.

— Bakit ka nandito?

— Dahil hinahanap kita.

— Dahil hindi ko kayang mawala ka.

Tahimik na umiyak si Isabella.

Pagkatapos ng ilang sandali ay saka ito nagsalita.

— Akala ko mas magiging masaya ka kapag wala na ako.

Parang piniga ang puso ni Gabriel.

— Paano mo naisip iyon?

— Dahil iyon ang ipinakita mo sa akin.

Natahimik siya.

Wala siyang maipaliwanag.

Dahil tama si Isabella.

Sa mga nakaraang buwan, paulit-ulit niya itong nasaktan.

At wala siyang maidadahilan.

Maya-maya ay may dumating na doktor na kasama ng grupo.

Sinuri nito si Isabella.

Matapos ang ilang minuto, huminga ito nang maluwag.

— Mabuti na lang at dumating kayo agad.

— Ngunit may isa pa akong kailangang sabihin.

Nagkatinginan sina Gabriel at Isabella.

At doon nila narinig ang katotohanang hindi nila inaasahan.

— Ang sakit ni Ma’am Isabella ay hindi na kasing lala ng dati.

— May bagong paggamot na matagumpay na naisagawa nitong mga nakaraang buwan.

— Malaki ang posibilidad na gumaling siya nang tuluyan.

Parang huminto ang mundo.

Napaluha si Isabella.

At napahawak sa kamay ni Gabriel.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon.

May pag-asa muli.

Ngunit hindi pa doon natatapos ang lahat.

Dahil habang nasa isla sila, may isa pang katotohanang lumabas.

Natuklasan ng mga tauhan ni Gabriel na may taong sadyang nagpadala ng mga mensahe at litrato upang paglayuin sila.

At ang taong iyon ay hindi iba kundi ang dating manager ng isa sa kanyang mga kumpanya.

Matagal na pala itong nagtatanim ng galit dahil sa pagkakatanggal sa trabaho.

Siya ang nagmanipula ng mga impormasyon.

Siya ang nagpadala ng mga pekeng mensahe.

At siya rin ang nagplano upang tuluyang masira ang pagsasama nina Gabriel at Isabella.

Nang malaman ito ni Gabriel, agad niyang ipinahinto ang lahat ng operasyon ng taong iyon.

At hindi nagtagal ay naharap ito sa batas.

Ngunit para kay Gabriel, hindi iyon ang pinakamahalaga.

Ang pinakamahalaga ay ang babaeng nasa harap niya.

Ang babaeng muntik na niyang mawala habambuhay.