Huminto ako sa tapat ni Drake. Hindi para magpa-cute, kundi para ayusin ang strap ng sarili kong bag na sa wakas ay ako na ang nagdadala.

Ramdam ko ang titig niya, ‘yung tingin na parang ngayon lang nakakita ng ginto sa gitna ng basurahan.

​”Mia?!!! Ikaw na ‘yan?!!!” halos sumigaw si Drake. Napahinto ang mga estudyanteng dumadaan.

​Dahan-dahan kong ibinaba ang shades ko at tiningnan siya mula ulo hanggang paa.

“Oh, Drake. Muntik na kitang hindi mamukhaan. Medyo… haggard ka yata? Wala bang gumagawa ng assignment mo?”

​”Mia, wow… I mean, nag-iba ka,” lumapit siya sa akin, pilit ibinabalik ‘yung “Drake Charm” niya.

“Galit ka ba? Sorry sa nasabi ko noon ha, stress lang kasi ako sa school works. Sabay na tayong pumasok?”

​Ngumiti ako yung ngiting pang-commercial.

“Pass muna, Drake. May kailangan pa kasi akong i-check sa library. Alam mo na, ‘overtime’ gaya ng sabi mo.”

​Iniwan ko siyang nakatulala. Ramdam ko ang bawat bulong sa hallway. Pero hindi pa doon natatapos ang lahat.

​Dumating ang Periodical Exam sa Math. Si Drake, na sanay na laging may “leakage” o taga-sagot, ay pawis na pawis.

Lumingon siya sa akin sa gitna ng test, nagmamakaawa ang mga mata. Sumenyas siya na patingin ng sagot.

​Ipinatong ko ang papel ko sa desk, pero tinakpan ko ang lahat ng solution. Tumingin ako sa kanya at bumulong,

“Masakit sa mata ang malabo, Drake. ‘Di ba ayaw mo sa nerd? O baka kailangan mo rin ng contact lenses para makita mo ‘yung sarili mong pagkakamali?”

​Paglabas ng resulta, ako ang Top 1. Si Drake? Halos hindi umabot sa passing grade. Ang dating “muse” na nililigawan niya? Nakipag-break sa kanya dahil hindi na siya “cool” at bagsak pa sa grades.
​
​Isang hapon, inabangan ako ni Drake sa gate. May dala siyang bulaklak at isang box ng paborito kong chicharon.

​”Mia, please. Let’s start over. Type na kita ngayon, seryoso. Sobrang ganda mo, at matalino ka pa. Pwede bang tayo na lang?”

​Tiningnan ko ang chicharon. Dati, ito ang comfort food ko tuwing tinatrato niya akong alipin. Ngayon, wala na itong lasa para sa akin.

​”Drake,” sabi ko habang tinatanggap ang box para lang ibigay ito sa janitor na nagwawalis sa tabi namin.

“Salamat sa chicharon. Pero ‘yung sinabi mo noon? ‘Yung ‘look at yourself’? Ginawa ko ‘yun.”

​Humarap ako sa kanya, taas-noo.

​”Tumingin ako sa salamin at nakita ko ang isang babaeng deserve ng lalakeng hindi kailangan ng glow-up para makita ang halaga niya. Drake, ang ganda ko ay para sa sarili ko, hindi para maging ‘type’ mo. At ‘yung utak ko? Exclusive na ‘yan sa taong marunong rumespeto, hindi sa taong naghahanap lang ng taga-gawa ng assignment.”

​Inayos ko ang buhok ko at sumakay sa sasakyan na naghihintay sa akin.

​”Mia, wait!” habol niya.

​”Sorry, Drake. The Library Assistant is officially closed for you. Hanap ka na lang ng ibang ‘muse’ na kaya mong lokohin. Bye!”

​Sa rearview mirror, nakita ko siyang nakatayo pa rin doon bitbit ang sarili niyang bag, bagsak ang balikat, at sa wakas ay mukhang siya na ang “Porter” ng sarili niyang pagsisisi.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Pinanood ko na lang ang kalsada habang papalayo ang sasakyan, at sa bawat metrong nadadagdag, unti-unting lumuluwag ang dibdib ko. Wala na ang bigat ng mga librong binuhat ko para sa kanya, at wala na rin ang bigat ng pag-asang kailanman ay hindi niya kayang suklian.

Pagdating ko sa bahay, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin—hindi na bilang ang “nerd” na nagpapakatanga, kundi bilang si Mia na buo na ang pagkatao.

Isang linggo ang lumipas, nalaman ng buong campus ang tungkol sa pagbabalik-loob ni Drake, pero mas pinili kong huwag nang magpaapekto. Isang hapon habang naglalakad ako sa corridor, nakasalubong ko muli si Drake. Akala ko ay kukulitin niya uli ako, pero sa pagkakataong ito, hindi siya lumapit. Nanatili siyang nakatayo sa malayo, yakap ang sarili niyang bag, habang pinapanood akong tumatawa kasama ang mga tunay kong kaibigan.

Doon ko napagtanto ang pinakamasarap na bahagi ng pagbangon ko:

Hindi ang makitang naghahabol siya. Hindi ang makitang bagsak ang mga grade niya. Kundi ang katotohanang kahit lumuhod pa siya sa harap ko, wala na siyang kapangyarihang saktan ako.

Isang mensahe ang pumasok sa phone ko mula sa isang unknown number, pero alam kong sa kanya galing: “Sana pinahalagahan kita noong ako pa ang mundo mo.”

Hindi ko ito nireplyan. Sa halip, pinindot ko ang Delete.

Sa huling pagkakataon, lumingon ako sa bintana ng classroom kung saan nagsimula ang lahat ng katangahan ko. Ngumiti ako sa hangin. Natutunan ko na ang pinaka-importanteng assignment sa buhay ay hindi Math o Science, kundi ang Self-Worth 101. At sa subject na iyon, hinding-hindi na ako babagsak muli.

Ang kwento namin ni Drake ay tapos na. Pero ang kwento ko? Ngayon pa lang talaga nagsisimula ang pinakamagandang kabanata.