Ang Lason sa Kasal: Part 2 (Wakas)
Nabalot ng nakakatulig na katahimikan ang buong simbahan. Ang lahat ng bisita—mga prominenteng negosyante, opisyal, at kamag-anak—ay nakatutok kay Donya Amanda habang ito ay nagrorolyo sa sahig, umiiyak at pumapalahaw sa matinding halusinasyon.
“Mama! Anong pinagsasasabi mo?!” galit at naguguluhang sigaw ni Gabriel habang hawak ang magkabilang balikat ng kanyang ina.
Ngunit wala na sa sarili si Donya Amanda. Ang gamot na inihanda niya para sirain ako at pawalan ako ng katinoan sa harap ng madla ay buong lakas na tumama sa sarili niyang isip.
“Nalaman ng ama mo ang tungkol sa mga pekeng dokumento!” hiyaw niya habang nakatitig sa bakanteng hangin na tila may nakikitang multo. “Inilipat ko ang lahat ng ari-arian sa pangalan ko! Nang bantaan niya akong isusumbong sa pulisya, pinalitan ko ang kanyang gamot sa puso! Ako ang pumatay sa kanya, Gabriel! Ako!”
Nanlamig ang buong katawan ni Gabriel. Binitawan niya ang kanyang ina at napahakbang pabalik. Ang mga bisita ay nagsimulang magbulungan, at ang ilan ay agad na kinuha ang kanilang mga telepono upang irekord ang pangyayari.
“At ikaw, Celine!” biglang baliktag ng tingin sa akin ni Donya Amanda habang nanginginig ang mga labi. “Dapat nakahiga ka na sa sahig ngayon! Inilagay ko ang gamot sa champagne mo para magmukha kang balliw sa harap ng lahat at iwan ka ni Gabriel! Bakit… bakit ako ang nakakaramdam nito?!”
Sa sandaling iyon, lumapit ako nang dahan-dahan. Kinuha ko ang maliit na napkin sa aking bulsa kung saan nakabalot ang mga patak ng inumin na itinapon ko kanina.
“Dahil alam ko ang masama mong balak,” malamig kong sagot. “Pinagpalit ko ang ating mga baso bago mo pa ako maunahan.”
Hindi makapaniwala si Gabriel sa kanyang mga narinig. Nanginig ang kanyang boses habang nakatingin sa kanyang ina. “Nababaliw ka na, Mama… Ang sarili kong ama… at ang babaeng papakasalan ko?”
Hindi na nakasagot si Donya Amanda dahil tuluyan na siyang nawalan ng malay dahil sa matinding epekto ng gamot at takot. Agad na tumawag ng pulis at ambulansya ang mga drayber at tauhan ng simbahan.
Dinala sa ospital si Donya Amanda sa ilalim ng bantay ng mga awtoridad. Matapos suriin ang kanyang dugo at makuha ang mga ebidensya mula sa kanyang bag—kung saan naitago pa niya ang bote ng kemikal—lumabas ang buong katotohanan. Hindi lamang ang attempted poisoning sa akin ang napatunayan; binuksan din ng mga pulis ang imbestigasyon sa pagkamatay ng ama ni Gabriel limang taon na ang nakararaan. Lumabas sa forensic review na pinalitan nga ang totoong gamot nito ng walang silbing tableta na nagdulot ng kanyang pag-atake sa puso.
Matapos ang ilang buwang paglilitis, nahatulan si Donya Amanda ng reclusion perpetua para sa murder at frustrated murder.
Sa araw ng hatol, nandoon kami ni Gabriel. Bagaman mabigat ang loob niya sa sinapit ng ina, alam niyang hustisya ang nangingibabaw.
“Patawarin mo ako, Celine,” bulong ni Gabriel habang nakahawak sa aking kamay labas ng korte. “Dahil sa pamilya ko, nalagay sa panganib ang buhay mo.”
“Hindi mo kasalanan ang gawa ng iba, Gabriel,” sagot ko habang nakatingin sa malinaw na kalangitan. “Ang mahalaga, wala nang lihim na makasisira sa atin.”
Pagkalipas ng isang taon, muli kaming tumayo sa harap ng altar. Sa pagkakataong ito, walang lason, walang banta, at wala nang madilim na lihim. Isang payapa at tapat na pagsasama ang aming sinimulan.