Pumikit nang mahigpit si Aling Rosa habang patuloy na umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi. Hindi siya pumasok sa kuwarto. Dahil sa kabila ng sakit, mas nangibabaw ang pagmamahal niya bilang ina. Mas pinili niyang ipagdasal na lamang na balang-araw ay maunawaan din ng kanyang mga anak ang tunay na halaga ng bawat patak ng kanyang pawis.
Lumipas ang ilang buwan at dumating ang araw ng pagtatapos. Sa loob ng malaking auditorium, nakaupo si Aling Rosa sa gitna ng maraming tao. Suot niya ang kanyang pinakamagandang damit—isang lumang blusa na maingat niyang pinanalantsa. Ang kanyang mga kamay ay magaspang, at ang kanyang mga tsinelas ay halatang luma na, ngunit ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pag-asa.
Nagsimula ang pagtaas sa entablado ng mga graduating students. Nang tawagin ang pangalan ni Marco para sa kanyang degree sa Engineering, sumunod si Lea sa Nursing, at si Carlo sa Accountancy, halos hindi makahinga si Aling Rosa sa labis na kagalakan.
Nang ibigay ang parangal para sa pinakamataas na karangalan ng batch, umakyat si Marco sa podium upang magbigay ng kanyang valedictory address. Inayos niya ang mikropono, tumingin sa madla, at nagsimulang magsalita:
“Ang diploma na hawak ko ngayon ay hindi akin. Ito ay para sa isang taong nagbenta ng kanyang buong buhay para lang magkaroon kami ng kinabukasan.”
Tumingin si Marco sa kinaroroonan ng kanyang ina. “Ibinenta ni Nanay ang aming lupa, ang aming dyip, at maging ang mga alahas na tanging alaala ni Tatay. Habang kami ay natutulog, nagtatrabaho siya. Habang kami ay nag-aaral, nagtitiis siya sa gutom at pagod.”
Napatingin sina Lea at Carlo sa kanilang ina, at doon ay pumutok ang luhang matagal na nilang pinipigilan. Narerealize nila ang labis na kababawan at kahiya-hiyang pag-aasal na ipinakita nila noong mga nakaraang buwan.
Bumaba si Marco sa entablado habang hawak ang kanyang medalya at diploma. Lumapit siya kay Aling Rosa, lumuhod sa harap nito, at isinuot ang medalya sa leeg ng kanyang ina. Sumunod sina Lea at Carlo na umiiyak at yumakap nang mahigpit sa kanya.
“Patawarin mo kami, Nay… Maraming salamat sa lahat,” bulong ni Carlo habang nakayakap sa bewang ng ina.
Ngumiti si Aling Rosa habang pinupunasan ang luha ng kanyang mga anak. WALA NA SIYANG ARI-ARIAN, ngunit sa sandaling iyon, naramdaman niyang siya ang pinakamayamang tao sa buong mundo.