Matapos kong mabuhay muli, nakatagpo ko na naman ang kuya ko na bihis na bihis sa kanyang mamahaling suit.
Hilot-hilot niya ang kanyang sintido, bakas ang matinding sakit ng ulo habang nakatingin sa akin. Pagkatapos, kaswal niyang inilapag ang isang bank card sa harap ko.
“May 40 milyong piso sa loob niyan. Isipin mo na lang na pambayad ‘yan sa mga taong nangulila ka sa labas. Ibinili na rin kita ng isang condo unit sa Bonifacio Global City (BGC), lumipat ka na roon ngayong araw.”
“Alam mo naman, hindi ka gusto ni Chloe. Sa tuwing nakikita ka niya, inaatake siya sa puso at naisusugod sa ospital dahil sa galit.”
Si Chloe Roxas ang “fake heiress” na nagkapalit sa akin noong sanggol pa kami.
Huminto sandali si Kuya, medyo ilang ang ekspresyon ng kanyang mukha.
“Kung may kailangan ka pa, basta hindi sobra-sobra, kaya kong ibigay. Pero sa susunod… huwag ka nang babalik sa bahay na ‘to.”
Sa past life ko, tinanggihan ko ang perang pambayad-pinsala na ito.
Dahil natatakot ako na kapag tinanggap ko ang pera, mawawalan ako ng tanging kapamilya.
Para makuha ang loob niya, pumasok ako bilang factory worker sa Cavite, nag-ipon ng bawat barya para lang maibili siya ng regalo. Pero habang papunta ako sa kanya, nahagip ako ng isang lasing na drayber at namatay.
Nang mabalitaan niya ang kamatayan ko, hindi man lang siya nasaktan. Bagkus, huminga pa siya nang malalim at nagpakawala ng buntong-hininga:
“Sa wakas, namatay din ang palamunin na ‘yan. Makakapamuhay na rin kami nang tahimik.”
Saka ko lang narealize, ang pagmamahal ng pamilya na labis kong hinangad, sa mata niya ay isa lamang pabigat at tanikala sa kanyang leeg.
Ngayong buhay na muli ako, kalmado kong isinubsob ang card sa aking bulsa:
“Salamat. Pero may isa pa akong kondisyon.”
“Bigyan mo pa ako ng 80 milyong piso, at tuluyan nang puputulin ang relasyon natin.”
1
“Ano’ng sinabi mo?”
Ang kuya ko – si Mateo Roxas – ay hindi makapaniwalang nakatingin sa akin.
Tinitigan ko lang siya pabalik nang may kalmado at walang emosyong mukha, sabay ulit:
“Bigyan mo pa ako ng 80 milyong piso, at puputulin ko na ang ugnayan ko sa inyo. Mula ngayon, hindi na muling makikita ang anino ko sa harap ninyo.”
“Sa ganoong paraan, hindi na kailangang magpabalik-balik ni Chloe sa ospital kada tatlong araw dahil sa akin. Ang 80 milyong piso kapalit ng kalusugan niya, hindi ba’t sulit na sulit ‘yun?”
Marahil ay nairita sa narinig, natahimik si Mateo nang ilang segundo bago nagsalita:
“Negosyo ba ‘to?”
“Ganoon ka ba kadesperada sa pera? Dahil sa 80 milyon, itatakwil mo ang sarili mong kuya? Puputulin mo ang kadugo mo?”
Tiningnan ko siya at tumango.
Oo.
Kailangan ko ng pera.
Sa nakaraang buhay ko, huwag nang pag-usapan ang 80 milyong piso, kahit 10,000 piso lang, ako – na kapagtatapos lang ng high school – ay kailangang magpakakuba ng sampung araw sa pabrika nang walang tulog at kain para lang kitain ‘yun.
Sa buhay na ito, pagmamahal ng pamilya, relasyon…
Walang mas mahalaga pa kaysa sa pera.
Nabuhay akong muli para lang maranasan ang maginhawang buhay.
“80 milyong piso lang ang kailangan ko.”
Sa sobrang galit ni Mateo ay mabilis na nagbaba-taas ang kanyang dibdib.
Marahil ay labis niyang ikinahihiya na kadugo niya ang isang tulad kong “mukhang pera.”
“Sige. Isang daan at dalawampung (120) milyong piso lahat-lahat, tama?”
“Pirmahan mo ang kasunduan na ito ng pagputol ng relasyon, at agad na papasok ang pera sa card mo.”
Hinawakan ko ang panulat at mabilis na isinulat ang dalawang salita: Bianca Cruz.
Sa ilalim ng kumplikadong tingin ni Mateo, kinuha ko ang black card na naglalaman ng 120 milyong piso at naglakad palabas ng mansyon ng mga Roxas sa Forbes Park.
“Miss Bianca, bilin po ni Sir Mateo na ihatid ko kayo sa bagong condo ninyo.”
Nang makita ako ng personal driver ay agad nitong binuksan ang pinto ng kotse.
Lumingon ako sa likod.
Sa bintana ng ikalawang palapag, anino ni Mateo ang bahagyang nakasilip.
Sa nakaraang buhay ko, minsan din niya akong itrato nang may lambing.
Ang maliliit na init ng pag-aaruga na iyon ang nagpadala sa akin sa maling akala na may pamilya ako.
Kaya naman parang tanga akong sumugod, ibinigay ang lahat para lang pasayahin siya.
Pero sa katunayan, pormalidad at kagandahang-asal lang pala niya ‘yun.
Sa puso niya, ang kapatid niya… ay si Chloe Roxas lang habambuhay.
Nang magising ako sa katotohanan, magalang kong sinabi sa drayber:
“Salamat, pero huwag na po.”
Inilabas ko ang aking cellphone at nag-book ng Grab car.
Dahil nagputol na kami ng ugnayan, ang sasakyan ng pamilya Roxas ay hindi ko na gagamitin.
Ang “pag-aalala” niya, hindi ko na rin kailangan.
2
Tatlong araw ang lumipas, sa isang high-end coffee shop sa Makati.
“Miss Bianca, may bisa na ang kontrata. Sa kasalukuyan, isa ka na sa mga pangunahing shareholder ng PrimeTech Corporation.”
Tatlong araw ang nakalipas, nang makuha ko ang 120 milyong piso mula sa pamilya Roxas, alam ko na kung saan ko ito gagamitin.
Ngayon, ang perang iyon ay naging:
15% shares ng PrimeTech Corporation.
Ang CEO na si Ethan Lim ay may kagalakang nakipagkamay sa akin:
“Salamat sa tiwala mo. Ang pondong ito ay gagamitin namin nang tama, hinding-hindi kita lulugihan.”
Tumango ako.
Alam ko namang hindi ako malulugi.
Ang PrimeTech – na sa hinaharap ay magiging PrimeTech Group – ang magiging pinakamalaking kumpanya ng paggawa ng mga drone sa buong mundo.
Pasok sa Global Fortune 500.
Ang milyun-milyong pisong ito, sa hinaharap, ay magdadala ng daan-daang, libu-libong beses na kita.
“Kung may oras ka, yayain sana kitang maghapunan para mapag-usapan ang mga detalye ng paglago ng kumpanya?” tanong ni Ethan.
Umiling ako.
“Huwag na po, salamat Sir Ethan.”
“Sa pagpapatakbo ng negosyo, nagtitiwala ako sa inyo. Ipaubaya natin ang mga teknikal na bagay sa mga eksperto.”
“Nag-invest ako… dahil nagtitiwala ako sa kakayahan ninyo bilang tao.”
Huminto ako sandali, saka nagpatuloy:
“Tsaka, mag-aaral na rin ako.”
Natigilan si Ethan: “Mag-aaral?”
“Oo, nag-enrol ako sa isang short course para sa financial training, para matutong tumingin ng mga proyekto at mag-compute ng return on investment (ROI).”
Bahagya akong ngumiti:
“Mababa ang pundasyon ko, kaya kailangan kong magsimula sa umpisa.”
Tiningnan niya ako nang ilang segundo, hindi na nagtanong pa, at tumango na lang:
“Sige, basta libre ka, pumunta ka lang sa kumpanya.”
Pagkaalis ko sa PrimeTech, dumiretso agad ako sa gusali kung saan gaganapin ang klase.
Ang financial training center ay nasa 12th floor.
Nang itulak ko ang pinto para pumasok, marami-rami na ring tao sa loob.
Habang naghahanap ako ng mauupuan, nahagip ng mata ko sa unang hanay malapit sa bintana…
Isang pamilyar na mukha.
Si Chloe Roxas.
May ilang babaeng nakapaligid sa kanya, masayang nagdadaldalan at nagtatawanan.
Katulad na katulad sa nakaraang buhay ko.
Saan man siya magpunta, siya laging sentro ng atensyon.
Hindi ko na sila tiningnan pa at naglakad ako dinala ang sarili sa huling hanay.
Pero nang dumaan ako sa tapat niya, bigla siyang nag-angat ng mukha.
Nagtagpo ang aming mga mata.
Natigilan siya ng isang segundo, bago ngumisi nang nakakaloko, ang boses ay sapat lang para marinig ng mga nakapaligid:
“Bianca? Bakit ka nandito?”
“Hindi mura ang tuition fee dito ah. Kabibigay pa lang sa iyo ni Kuya ng kaunting barya, inaksaya mo na agad sa ganito?”
Hindi ako sumagot.
Nagsalubong ang kanyang kilay, na tila may napagtanto:
“Talagang hampaslupa, walang malawak na pananaw. Nagkapera lang ng kaunti, hindi na alam kung sino ang sarili.”
“Akala mo ba kapag nag-aral ka ng ganito ay magiging investment expert ka na?”
Bahagya siyang tumawa nang puno ng pang-uuyam:
“Sa madaling salita, teorya lang ‘yan lahat. Kung wala kang background ng mayayamang pamilya, kahit gaano pa karami ang pag-aralan mo, walang silbi.”
“Hindi tulad ko, matagal na akong hinahayaan ni Kuya na sumali sa mga totoong investment. Nandito lang ako… para kumuha ng certificate.”
Ang isang babae sa tabi niya ay agad na sumang-ayon:
“Chloe, napakabait talaga ng kuya mo.”
“Siyempre naman.”
Ngumiti siya, ang mata ay sumulyap sa akin:
“Nga pala, noong isang araw may isang sikat na PhD graduate ang lumapit kay Kuya para humingi ng investment, ang pangalan ay Dr. Mendoza yata…”
“Para lang sa 40 milyong piso, nagmakaawa siya at yumuko na parang aso. Lahat ng sabihin ni Kuya ay sinusunod niya, kahit pinapagalitan na, kailangan pa niyang ngumiti.”
“Ano ngayon kung mataas ang pinag-aralan? Sa huli…”
Bigla akong nag-angat ng tingin para tignan siya.
40 milyong piso?
Isang doktor na ang apelyido ay Mendoza?
Si Dr. Gabriel Mendoza!
Siya nga!
Naalala ko ang taong ito.
Sa nakaraang buhay ko, paulit-ulit na nagsisi si Mateo dahil pinalampas niya ang pagkakataong mamuhunan sa taong ito.
Ang lalaking pinagalitan niya na parang aso noong araw na iyon…
Sa hinaharap ay naging isang napakataas na tao na hinding-hindi na niya kayang abutin.
Ang 40 milyong piso sa oras na ito.
Pagkalipas ng anim na taon…
Ay magiging hindi bababa sa 400 bilyong piso.
3
Nang makita ni Chloe na nakatitig ako sa kanya, akala niya ay tinamaan ako sa kanyang mga sinabi, kaya mas lalo siyang nang-asar:
“Bakit? Natamaan ka ba sa sinabi ko?”
“Ngayon alam mo na ba na walang silbi ang teorya lang? Kailangan mo pa rin ng malaking pera!”
Isinara niya ang kanyang libro, at biglang nagkunwaring mabait:
“Ganito na lang, hindi ba’t ibinili ka ni Kuya ng isang condo unit? Hindi mo naman kailangan ‘yan, ibenta mo na lang sa akin, bibigyan kita ng 40 milyong piso.”
“Kapag may 40 milyong piso ka na, pwede mo nang subukan ang totoong investment!”
Matamis siyang ngumiti, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamataas at tila nagbibigay ng limos.
Naintindihan ko.
Ayaw niya lang na tumira ako sa ari-arian na binili ni Mateo.
Ayaw niyang magkaroon pa ako ng anumang koneksyon sa kanya.
Pero… saktong-sakto sa plano ko.
“Sige ba.” Ngumiti ako.
Natigilan siya, halatang hindi inaasahan na papayag ako nang ganoon kabilis.
Pero agad ding bumalik ang kanyang mapang-aping ngiti:
“Sige, isend mo ang bank account mo.”
Nag-vibrate ang aking cellphone.
Magsasalita na sana ako para magpasalamat, nang—
“Ang tanga mo talaga!”
Humakhak si Chloe ng tawa:
“Sinasabi ko na nga ba, maikli ang pananaw mo at walang alam sa investment, hindi ka pa naniniwala.”
“Siniyasat mo ba ang lokasyon? Alam mo ba kung magkano ang itataas ng presyo ng condo na ‘yan pagkalipas ng isang taon?”
“Aabot ng 48 milyong piso!”
“May profit rate na 120% sa loob ng isang taon! ‘Yun ang tinatawag na investment!”
“Kahit ang real estate – ang pinakamadaling paraan para kumita – ay hindi mo alam kung paano panatilihin, kahit bigyan ka pa ng maraming pera, itatapon mo lang sa tubig!”
Ang mga tao sa paligid ay nakisabay na rin sa pagtatawan sa akin.
Ngunit kalmado ko lang siyang tinignan.
Alam ko naman talagang tataas ang presyo ng condo na ‘yon.
Pero ang 48 milyong piso… ang magiging pinakamataas na rurok nito.
Pagkatapos niyon, ang industriya ng real estate sa bansa ay babagsak nang husto.
Habang mas matagal mong hawak, mas malaki ang lugi.
Samantalang ang proyekto sa kamay ni Dr. Gabriel Mendoza…
Ang siyang pinakamahalagang bagay na dapat paglaanan ng pera.
Daan-daang, libu-libong beses na kita ang balik nito.
At ang pinakamahalagang gawain ko ngayon ay—
Hanapin si Dr. Gabriel Mendoza.
“Klase na.”
Sakto namang tumunog ang bell.
Bumalik ang lahat sa kani-kanilang upuan.
Pumasok ang professor, isang nasa katanghalian ang gulang na lalaki na naka-salaming itim, mabilis siyang magsalita at sunod-sunod ang paglipat ng mga slides.
Ibinalik ko ang aking atensyon sa klase, binuksan ang aking notebook, at nagsimulang mag-notes.
Sa totoo lang, marami akong hindi maintindihan.
IRR, valuation models…
Para itong ibang wika sa aking pandinig.
Ngunit isinusulat ko pa rin ang bawat salita.
Ang hindi ko maintindihan ay binibilugan ko muna, para i-search mamaya.
Sa dalawang oras ng klase, hindi ako nawalan ng pokus kahit isang segundo.
Nang tumunog ang bell hudyat ng dismissal, puno na ng sulat ang anim na pahina ng aking notebook.
Inangat ko ang aking ulo at iniunat ang aking leeg.
Bigla kong napansin sa may pinto ng silid-aralan…
Isang lalaki ang nakatayo roon.
Si Dr. Gabriel Mendoza.
4
Nakatayo si Dr. Gabriel Mendoza sa may pinto, hawak ang isang makapal na folder. Bakas sa kanyang mukha ang pagod at puyat, ang kanyang polo ay medyo may lukot—larawan ng isang henyo na unti-unti nang ginigipit ng realidad.
Nang makita siya ni Chloe, big big itong napatayo at tumawa nang malakas, sapat upang makuha ang atensyon ng buong klase.
“Oh, tignan mo nga naman! Hindi ba’t ikaw si Dr. Mendoza? ‘Yung PhD graduate na halos lumuhod sa opisina ng Kuya ko kahapon?”
Naglakad si Chloe palapit sa kanya, ang kanyang mga takong ay tumutunog sa sahig ng unibersidad, puno ng kayabangan.
“Bakit ka nandito? Sinusundan mo ba ako para lang makahingi muli ng pondo kay Kuya? Sinabi na niya sa’yo, basura ang proyekto mo! Walang matinong investor ang magtatapon ng 40 milyong piso para sa isang pangarap na walang kasiguruhan!”
Namula sa hiya at galit si Dr. Mendoza. Ang kanyang mga kamay na may hawak ng folder ay nanginig.
“Miss Roxas, r-respeto naman. Ang biomedical drone project ko ay may malaking potensyal na magligtas ng buhay—”
“Respeto? Sa isang pulubi?” Putol ni Chloe, sabay sulyap sa akin na tila ba nagpapasikat. “Dito sa mundong ito, pera ang nagdidikta ng respeto. Kung wala kang pera, manahimik ka.”
Habang ang lahat ay nakikinood at nagbubulungan, dahan-dahan kong isinara ang aking notebook. Humakbang ako pasulong, dumaan sa gilid ni Chloe, at huminto mismo sa harap ni Dr. Mendoza.
“Dr. Mendoza,” tawag ko sa kanya sa isang kalmado ngunit mariing boses. “Ako si Bianca Cruz. Interesado ako sa proyekto mo.”
Natigilan ang buong silid. Tumingin sa akin si Dr. Mendoza, halo-halong gulat at pag-asa ang nasa kanyang mga mata.
“Ikaw?” Humakhak si Chloe, halos mabilaukan sa tawa. “Bianca, nababaliw ka na ba? Kakakuha mo lang ng 40 milyon mula sa pagbebenta ng condo mo sa akin, at ngayon itatapon mo sa basurang ito? Talagang wala kang utak sa negosyo!”
Hindi ko pinansin si Chloe. Tinitigan ko si Dr. Mendoza sa kanyang mga mata. “Hindi lang 40 milyong piso ang ibibigay ko sa’yo. Mag-iinvest ako ng 80 milyong piso ngayon din, kapalit ng 40% shares ng kumpanya mo. At gagawin natin ang transaksyon ngayon, sa harap ng lahat.”
“B-Eighty million?!” Napalunok si Dr. Mendoza, ang kanyang boses ay naging garalgal. “S-Seryoso ka ba, Miss Cruz?”
“Higit pa sa seryoso,” ngumiti ako, inilabas ko ang aking itim na bank card at ipinakita sa kanya. “Pumirma tayo ng kasunduan ngayon.”
5
“Hinto!”
Isang galit at pamilyar na boses ang dumanas mula sa may pintuan.
Si Mateo Roxas.
Kararating lang niya, halatang sinundan si Chloe, ngunit ang kanyang mukha ay madilim at puno ng awtoridad habang nakatingin sa akin. Ang presensya ng CEO ng pamilya Roxas ay agad na nagpatahimik sa lahat.
“Kuya!” Agad na lumapit si Chloe at humawak sa braso ni Mateo, nagkunwaring naaapi. “Tignan mo si Bianca! Ninanakaw niya ang kliyente na tinanggihan mo, tinatawag na basura ang desisyon mo sa negosyo! At gagamitin niya ang perang galing sa pamilya natin para mag-invest sa walang kwentang bagay na ito!”
Tumingin sa akin si Mateo, ang kanyang mga mata ay malamig at puno ng pagkabigo.
“Bianca, sumosobra ka na,” ang kanyang boses ay mababa ngunit mapanganib. “Pumayag ka nang putulin ang relasyon natin kapalit ng pera, ngunit ngayon ay ginagamit mo ang perang iyon para gumawa ng eksena at hiyain ang pamilya Roxas? Akala mo ba ang pag-invest ay isang laro?”
Tumingin siya kay Dr. Mendoza, pagkatapos ay muling bumalik sa akin.
“Ang proyektong ito ay personal kong sinuri at tinanggihan. Walang halaga ang teknolohiyang ito sa merkado ngayon. Kung itatapon mo ang 80 milyong piso dyan, sa loob ng tatlong buwan, magiging pulubi ka sa kalsada. Bilang dating kuya mo, binabalaan kita—huwag mong ipahiya ang sarili mo.”
Humarap ako sa kanya, walang kahit anong takot o pag-aalinlangan. Ang sakit ng nakaraang buhay, ang alaala ng aking kamatayan habang siya ay nagpapakasasa sa karangyaan, ay biglang nag-alab sa aking dibdib.
“Dating kuya?” Ngumiti ako nang may halong pait at pang-uuyam. “Mr. Mateo Roxas, nakalimutan mo na ba? Pinapirma mo ako sa kasunduan. Wala ka nang pakialam kung anong gawin ko sa pera ko.”
Inilapag ko ang aking card sa ibabaw ng lamesa nang may malakas na tunog.
“Tinanggihan mo ang proyektong ito dahil bulag ka sa panandaliang kita. Ang tingin mo sa real estate ang pinakamataas, ngunit ang tingin ko sa hinaharap ang tunay na kayamanan.”
Tumingin ako kay Chloe, na kasalukuyang nakangisi pa rin, at muling ibinalik ang tingin kay Mateo.
“Gusto ninyong dalawa na makita akong bumagsak? Sige, magpustahan tayo.”
Itinaas ko ang aking boses upang marinig ng lahat ng estudyante at propesor na nanonood.
“Sa harap ng lahat ng tao rito: Anim na taon! Sa loob ng anim na taon, ang 80 milyong piso na itinapon ko ngayon sa proyekto ni Dr. Mendoza ay lalago at magiging 400 bilyong piso! Sa araw na iyon, ang buong pamilya Roxas ay luluhod sa harap ko, ngunit kahit isang sulyap ay hindi ko kayo bibigyan!”
6
“Nababaliw ka na! 400 bilyon?! Hahaha!” Halos maiyak sa tawa si Chloe, habang ang mga tao sa paligid ay nagsimulang magbulungan, iniisip na nawalan na ako ng bait dahil sa labis na emosyon.
Ngunit si Mateo ay hindi tumawa. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa akin. May isang bagay sa aking mga mata—isang matinding kumpiyansa at malamig na determinasyon—na nagpadama sa kanya ng kaunting kaba, isang bagay na hindi niya kailanman nakita sa dating “Bianca” na laging sumusunod sa kanya.
“Bianca, pinatutunayan mo lang kung gaano kababa ang antas mo,” malamig na sabi ni Mateo, sinusubukang itago ang kanyang pagkabahala. “Ang kayamanan ng pamilya Roxas ay hindi mo kailanman mapapantayan sa pamamagitan ng kayabangan. Tignan natin kung paano ka iiyak kapag naubos ang pera mo.”
“Hindi na natin kailangang mag-usap pa, Mr. Roxas,” sagot ko habang kinukuha ang pen mula sa aking bulsa at mabilis na pinirmahan ang kasunduan sa folder ni Dr. Mendoza.
Inabot ko ang folder kay Dr. Mendoza, na ngayon ay tumutulo na ang luha sa sobrang galit at pasasalamat. “Mula ngayon, Dr. Mendoza, simulan na natin ang pagbabago sa mundo. At hayaan natin ang mga taong bulag na manatili sa kanilang sariling kadiliman.”
Tinalikuran ko sina Mateo at Chloe nang walang pag-atubili. Habang naglalakad ako palabas ng silid, nararamdaman ko ang matitinding tingin ng galit ni Mateo at ang mapang-aping tawa ni Chloe sa aking likuran.
Ngunit sa aking puso, alam ko… ang gulong ng tadhana ay nagsimula nang umikot. At sa buhay na ito, ako ang magiging reyna na magpapabagsak sa kanilang lahat.
7
Anim na taon ang mabilis na lumipas.
Sa loob ng mga taong iyon, ang mundo ng teknolohiya at ekonomiya sa Pilipinas at sa buong mundo ay tuluyang nabago. Ang PrimeTech Corporation na pinamuhunanan ko noong una ay naging pinakamalaking kumpanya ng drone, ngunit ang mas nakakagulat sa lahat ay ang pagsabog ng tagumpay ng Mendoza Biomedical Drone Project.
Ang mga drone ni Dr. Gabriel Mendoza na may kakayahang maghatid ng paunang lunas at organ transplant sa mga liblib na lugar sa loob ng ilang minuto ay naging isang pandaigdigang pangangailangan. Ang kumpanya na tinawag naming Aegis Lifetech ay opisyal na pumasok sa New York Stock Exchange.
Sa kasalukuyan, nasa loob ako ng isang marangyang presidential suite sa Shangri-La sa BGC. Nakatayo ako sa harap ng glass window, hawak ang isang baso ng red wine, habang nakatitig sa naglalakihang mga digital billboard sa labas.
Ang balita sa telebisyon ay umaalingawngaw:
“BREAKING NEWS: Ang Aegis Lifetech ay opisyal nang pumasok sa Top 50 Global Companies. Ang Co-Founder at pangunahing shareholder na si Miss Bianca Cruz, na nagmamay-ari ng 40% ng shares, ay opisyal nang idineklara bilang pinakamayamang indibidwal sa bansa, na may kabuuang net worth na mahigit 450 bilyong piso.”
Sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng suite. Pumasok ang aking sekretarya, kasunod si Dr. Gabriel Mendoza na ngayon ay nakasuot na ng mamahaling suit at may awtoridad na hitsura.
“Miss Bianca,” may paggalang na bati ni Dr. Mendoza, na may bakas pa rin ng matinding pasasalamat sa kanyang mga mata. “May dalawang tao sa labas na gustong-gusto kang makita. Kanina pa sila nagmamakaawa sa reception desk.”
Ngumiti ako nang bahagya. “Sino sila?”
“Sina Mateo Roxas at Chloe Roxas.”
8
Nang pahintulutan ko silang pumasok, halos hindi ko mapandayan ang dalawang taong nasa harap ko ngayon.
Si Mateo, na dating makapangyarihan at laging mayabang sa kanyang mamahaling suit, ngayon ay mukhang matanda na, may mga puting buhok, at ang kanyang mukha ay puno ng pighati. Si Chloe naman ay wala na ang marangyang alahas; ang kanyang mukha ay maputla at ang mga mata ay puno ng takot.
Dahil sa pagbagsak ng real estate market tatlong taon ang nakalipas, at ang sunod-sunod na maling investment ni Chloe, ang Roxas Group ay tuluyang nalugi at ngayon ay nahaharap sa pagkabangkarote at napakalaking utang.
“Bianca…” ang boses ni Mateo ay nanginig, malayo sa malamig na boses na narinig ko anim na taon ang nakalipas. “Bianca, ang aking kapatid… pakiusap, tulungan mo ang pamilya Roxas. Kailangan lang namin ng 5 bilyong piso para maisalba ang kumpanya. Ikaw lang ang tanging pag-asa namin.”
“Kapatid?” pag-uulit ko sa salita, habang dahan-dahang inilalapag ang aking baso ng alak. “Mr. Mateo Roxas, nakalimutan mo na ba ang pinirmahan kong kasunduan sa harap mo? Pinutol na natin ang relasyon, di ba?”
“Bianca!” biglang sumigaw si Chloe, sabay luhod sa sahig, umiiyak nang tuluy-tuloy. “Patawarin mo ako! Kasalanan ko ang lahat! Ako ang naging tanga, ako ang walang pananaw! Noong una, binenta mo sa akin ang condo sa halagang 40 milyon, at pagkatapos ay bumagsak ang presyo nito… pakiusap, Bianca, kadugo mo si Kuya Mateo! Huwag mo kaming pabayaan!”
Tiningnan ko silang dalawa mula sa aking kinatatayuan. Ang tagpong ito… ay eksaktong katulad ng sinabi ko anim na taon ang nakalipas sa loob ng silid-aralan.
Luluhod sila sa harap ko.
Ngunit sa sandaling ito, wala akong naramdamang galit o paghihiganti. Ang tanging naramdaman ko ay labis na kapayapaan at kawalan ng pakialam. Ang pag-ibig sa pamilya na labis kong ipinagmamakaawa sa aking nakaraang buhay ay tuluyan nang naglaho.
9
Naglakad ako pabalik sa aking desk, kinuha ang aking designer bag, at humarap sa kanila sa huling pagkakataon.
“Anim na taon ang nakalipas, sinabi ko sa inyo na ang pananaw ninyo ay bulag. Sinabi ko rin na sa araw na luluhod kayo sa harap ko, kahit isang sulyap ay hindi ko kayo bibigyan.”
Tumingin ako nang diretso kay Mateo, na ngayon ay tuluyan nang napayuko sa matinding kahihiyan at pagsisisi. Naalala niya ang kanyang mga huling salita sa akin sa past life, kung gaano siya naging masaya nang mamatay ako. Ngayon, ang buhay na itinapon niya ay ang buhay na hindi niya kailanman maaabot.
“Dr. Mendoza, tawagan mo ang security. Paalisin ang mga taong walang kinalaman sa kumpanya natin,” malamig kong utos.
“Masusunod, Miss Bianca.”
Nilagpasan ko sina Mateo at Chloe na patuloy na umiiyak sa sahig. Habang lumalabas ako ng silid at sumasakay sa aking pribadong elevator, naramdaman ko ang sariwang hangin ng kalayaan.
Sa buhay na ito, hindi ko na kailangang magpalimos ng pagmamahal mula sa kahit kanino. Hawak ko ang aking sariling kapalaran, ang aking sariling imperyo, at ang aking sariling kinabukasan.
Ang nakaraan ay tuluyan nang natapos, at ang aking totoong buhay… ay nagsisimula pa lamang.