Bahagi 2: Ang Laro ng Pagtataksil
Pumasok ako pabalik sa bahay na parang walang narinig. Nakangiti si Marco nang salubungin ako, hawak ang mga papel para sa pagbebenta ng lupa’t bahay.
“Nakausap ko na ang buyer, Lira,” malambing niyang sabi. “Bukas na bukas din ay pirmahan na natin ang kasunduan para makuha agad ang pera.”
“Sige, Marco,” mahinang sagot ko, pinipilit na huwag ipakita ang panginginig ng aking mga kamay. “Gagawin ko ang lahat para sa pamilya mo.”
Nang gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Marco, kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang abogado ng aking late na ama—si Atty. Castro. Sinabi ko sa kanya ang buong katotohanan. Dito ko nalaman ang isang mahalagang bagay: bago mamatay ang ama ko, inilagay niya ang bahay sa isang trust fund na hindi pwedeng ibenta nang walang pahintulot ng bangko at legal na tagapangalaga hanggang sa sumapit ako sa edad na tatlumpu’t limang taon.
Ang pormal na papel na hawak ni Marco? Isang lumang kopya lamang ng aplikasyon na walang bisang legal.
Kinabukasan, dumating si Donya Imelda kasama ang sinasabi nilang “buyer”—na isa palang kilalang negosyante at kaibigan ng pamilya nila. Nakaupo silang lahat sa sala, nakangiti at tila ba nagdiriwang na sa perang mapapasakanila.
“Lira, pirmahan mo na rito,” utos ni Donya Imelda, pilit na itinatago ang excitement sa kanyang boses.
Kinuha ko ang bolpen, ngunit bago ko ito idikit sa papel, tumingin ako nang diretso sa mga mata ng aking biyanan at ni Marco.
“Bago ko pirmahan ‘to, Nanay… kumusta na pala ang pambayad sa mga nagpautang sa inyo?” tanong ko.
Napaubo ang matanda. “A-eh… maayos naman, kapag nakuha na natin ang pera.”
“Kasi kagabi,” patuloy ko habang itinataas ang aking telepono, “narinig kong napakasaya ninyo sa kusina. Lalo na nang pag-usapan niyo kung paano ako naging napakadaling lokohin dahil lang sa isang patak ng luha ni Marco.”
Nawalan ng kulay ang mukha ni Marco. Tumayo siya agad. “Lira, ano bang sinasabi mo—”
Pinindot ko ang play sa aking telepono. Ang buong pag-uusap nila kagabi—ang tawanan, ang pagmamayabang ni Marco, at ang plano nilang kunin ang pera para sa negosyo ng kapatid niya—ay malinaw na umalingawngaw sa buong sala.
Napatayo rin ang buyer sa gulat. “Ano ‘to, Marco? Akala ko ba malinis ang transaksyong ito?”
“Hindi ‘yan totoo! Gawa-gawa lang ‘yan!” sigaw ni Donya Imelda, nanginginig sa galit at napahiya.
“At isa pa,” malamig kong dagdag, “ang bahay na ito ay hindi pwedeng ibenta. Nakapangalan ito sa isang trust fund. Ang papeles na ‘yan ay walang kwenta.”
Lumapit sa akin si Marco, lumuhod uli—sa pagkakataong ito, totoong luha ng takot at pagmamakaawa ang lumalabas sa kanyang mga mata. “Lira, patawarin mo ako… pakiusap, pamilya tayo.”
Tumingin ako sa kanya nang walang kahit anong awa. “Kahapon, lumuhod ka para lokohin ako. Ngayon, lumuhod ka man hanggang sa maubos ang lakas mo, hindi mo na mababago ang katotohanan.”
Pinapaalis ko silang mag-ina sa aking bahay nang araw ring iyon at inihanda ang mga papeles para sa annulment at kasong fraud laban sa kanila. Ang bahay ng aking mga magulang ay nanatiling ligtas—pati na rin ang aking sarili mula sa mga taong nagtangka akong lokohin.