TAONG 1996, INIWAN NIYA ANG MAG-INA DAHIL PABIGAT DAW ANG LIMANG SANGGOL! MAKALIPAS ANG 30 TAON, BUMALIK SIYA PARA MANINGIL PERO GUMUHO ANG MUNDONG INAKALA NIYA!
PART 2:
“Elena!” sigaw ni Nestor habang mabilis na lumapit at biglang lumuhod sa sahig sa harapan ng kanyang dating asawa.
“Patawarin mo ako, Elena! Nagkamali ako noong araw!”
“Narito na ako, nagbalik na ako para buuin ang pamilya natin.”
“May malubha akong sakit… kailangan ko ng tulong mo, pakiusap!”
Nagsimulang magbulungan ang mga mararangyang bisita sa paligid ng lobby.
Lahat sila ay nakatingin kay Nestor na nakaluhod at umiiyak.
Nakarating sa kanilang kaalaman na ito ang lalaking nang-iwan sa pamilya 30 taon na ang nakalipas.
Tinitigan ni Elena si Nestor nang malalim.
Walang bakas ng poot sa kanyang mga mata, subalit wala na ring natitirang pagmamahal o pagmamalasakit para sa lalaki.
“Nestor,” mahinahong panimula ni Elena habang maayos na nakatayo.
“30 taon ang lumipas.”
“Sa loob ng 30 taon na iyon, kahit isang tawag o sulat, walang dumating mula sa iyo.”
“Ngayong nalaman mong mayaman na kami at may sakit ka, bigla kang susulpot sa harapan ko?”
“Ama pa rin nila ako!” giit ni Nestor habang pilit na tumatayo at pinupunasan ang kanyang mga luha.
“Nasaan ang mga anak ko? Gusto ko silang makita!”
“Natitiyak kong mauunawaan nila ang naging sitwasyon ko noon!”
“Tiyak na tutulungan nila ang sarili nilang ama!”
Biglang nagbago ang liwanag sa loob ng malaking bulwagan.
Ang lahat ng ilaw ay nakatutok ngayon sa gitnang bahagi ng entablado sa loob ng hall.
“Gusto mong makita ang 5 bata na itinuring mong pabigat noon?” malamig na tanong ni Elena.
“Ayan sila, tingnan mo silang mabuti.”
Isa-isang umakyat sa entablado ang 5 matitikas, kagalang-galang, at matatagumpay na mga propesyonal.
Lumapit ang unang lalaki na may suot na de-kalidad na barong at may hawak na gavel.
Si JUAN.
“Ako si Judge Juan Santos. Ang pinakabatang Mahistrado sa Court of Appeals ng bansa.”
Sumunod na humakbang ang ikalawang lalaki na may suot na uniporme ng mataas na opisyal ng kapulisan, na puno ng mga medalya sa kanyang dibdib.
Si PEDRO.
“Ako si General Pedro Santos. Ang kasalukuyang Chief of Police ng National Capital Region.”
Pumunta sa gitna ang ikatlong lalaki na nakasuot ng napakamahaling business suit.
Si DIEGO.
“Ako si CEO Diego Santos. Ang nagmamay-ari ng Santos Construction Network na siyang nagtayo ng hotel na kinatatayuan mo ngayon.”
Kasunod nito ang ikaapat na lalaki na may suot na abito ng isang alagad ng simbahan.
Si LUCAS.
“Ako si Father Lucas Santos. Isang pari na namamahala sa 10 malalaking ampunan sa buong Luzon.”
At ang huli ay isang lalaki na nakasuot ng puting amerikana ng isang doktor.
Si MATEO.
“Ako si Dr. Mateo Santos. Ang nangungunang Nephrologist o Kidney Specialist sa buong Asya.”
Napatulala si Nestor habang nakatayo sa ibaba ng entablado.
Ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang manginig.
Ang 5 sanggol na tinawag niyang sumpa at pabigat noong taong 1996 ay ang mga makapangyarihang tao na ngayon sa lipunan.
Dahan-dahang umakyat si Nestor sa mga hagdanan ng entablado, habang pilit na umaabot ang kanyang mga kamay sa mga ito.
“M-Mga anak ko… Ako ito… ang inyong Tatay…” nanginginig na sabi ni Nestor.
Lumapit si Dr. Mateo sa kanyang harapan at tiningnan ang hawak-hawak na medical folder ni Nestor na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri nito sa sakit sa bato.
“Mister Nestor,” panimula ni Dr. Mateo habang binabasa ang mga papel.
“Nakita ko na ang iyong pangalan sa listahan ng mga pasyenteng naghihintay ng kidney transplant sa aking pag-aaring ospital.”
“Oo, anak!” tuwang-tuwang sagot ni Nestor nang marinig ang sinabi ng doktor.
“Ikaw pala ang pinuno ng ospital na iyon!”
“Iligtas mo ang buhay ko, operahan mo ako agad!”
“Ako ang tatay mo, may obligasyon kang tulungan ako!”
Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Dr. Mateo.
“Naaalala mo ba ang nangyari noong taong 1996?” tanong ng doktor habang nakatingin nang diretso sa mga mata ng matanda.
“Noong nagmamakaawa si Ina na huwag mong kunin ang huling 1000 pesos na pambili ng gatas naming magkakapatid?”
“Ngunit hindi ka nakinig, kinuha mo ang pera at tuluyan kaming iniwan sa gitna ng kahirapan.”
“Dahil walang pambili ng gatas, labis akong nagkasakit at muntik nang mawalan ng lakas ang aking katawan dahil sa tindi ng dehydration.”
“Si Ina ay nagtrabaho nang 24 oras na walang tulog, ibinenta ang lahat ng kanyang natitirang gamit, at nagkasakit nang malubha para lamang magkaroon ng pambayad sa aking gamot.”
Lumapit din ang iba pang mga kapatid at tumayo sa tabi ni Mateo.
Tumingin si Judge Juan kay Nestor nang may awtoridad.
“Sa ilalim ng umiiral na batas ng ating bansa, ang ginawa mong pag-iwan sa iyong pamilya o abandonment ay isang malubhang krimen.”
“Ngunit hindi kita ipapadala sa piitan.”
“Dahil ang mismong buhay at ang konsensya mo ang magbibigay sa iyo ng pinakamabigat na parusa.”
Sumunod na nagsalita si CEO Diego habang nakapamulsa.
“Humingi ka ng pera para sa iyong operasyon at pang-araw-araw na pangangailangan?”
“Kayang-kaya kitang bigyan ng 10 milyong pesos ngayon din nang hindi nababawasan ang aking yaman.”
“Subalit ang bawat sentimo ng aking pera ay inilalaan ko lamang para sa mga taong naniwala, sumuporta, at nanatili sa tabi ko noong wala pa akong kahit ano.”
Humakbang naman si Father Lucas at hinawakan ang kanyang krus.
“Pinatatawad na kita sa lahat ng iyong mga pagkakamali, Nestor.”
“Ipagdarasal ko ang kapayapaan ng iyong kaisipan at ang iyong kalusugan.”
“Ngunit ang pagpapatawad na iyon ay hindi nangangahulugan na hahayaan ka naming pumasok muli sa aming buhay upang sirain ang katahimikan na pinaghirapang itayo ng aming Ina.”
Muling hinarap ni Dr. Mateo ang matanda.
“Ako ang pinakamagaling na espesyalista na maaaring gumamot sa iyong karamdaman.”
“Ako lamang ang may kakayahang magsagawa ng matagumpay na operasyon para sa kaso mo.”
Muling lumuhod si Nestor habang umaagos ang mga luha.
“Parang awa mo na, anak… gawin mo ang operasyon… gusto ko pang mabuhay…”
Dahan-dahang umiling si Dr. Mateo ngunit nanatiling propesyonal ang kanyang boses.
“Bilang isang lisensyadong doktor, may sinumpaan akong tungkulin na gamutin ang sinumang pasyente na nangangailangan ng aking tulong, anuman ang kanilang pinagmulan.”
“Ooperahan kita nang libre sa aking pasilidad.”
“Ililigtas ko ang iyong pisikal na katawan mula sa sakit na ito.”
Nagliwanag ang mukha ni Nestor at mabilis na nagpasalamat.
“Maraming salamat! Alam kong hindi mo ako matitiis dahil dugo’t laman mo ako!”
“Huwag ka munang magalak,” pagputol ni Dr. Mateo sa kanyang sasabihin.
“Pagkatapos na pagkatapos ng operasyon at kapag ganap ka nang gumaling, may isang mahigpit na kondisyon.”
“Huwag na huwag ka nang magpapakita sa amin o sa aming Ina kahit kailan.”
“Ang medikal na pamamaraang ito ang magiging una at huling tulong na matatanggap mo mula sa pamilyang ito.”
“Sa pamamagitan nito, bayad na kami sa buhay na ipinagkaloob mo noong una.”
“Simula sa sandaling matapos ang operasyon, ganap na tayong magiging magkasalungat at estranghero sa isa’t isa.”
Mabilis na inihatid ng mga tauhan ng hotel si Nestor palabas ng bulwagan habang nagpapatuloy ang parangal para kay Elena.
Isinagawa ang komplikadong operasyon sa pangunguna ng mga dalubhasang doktor sa ospital ni Mateo.
Naging ganap na matagumpay ang pamamaraan at nailigtas ang buhay ni Nestor.
Makalipas ang ilang araw, nagising si Nestor sa loob ng isang pribadong silid sa ospital.
Tumingin siya sa kanyang paligid ngunit walang kahit isang tao ang naghihintay sa kanyang paggising.
Wala si Elena, at wala rin ang 5 niyang anak.
Ang tanging nakalagay sa ibabaw ng maliit na lamesa sa tabi ng kanyang kama ay ang opisyal na billing statement ng ospital.
May malaking tatak ito na nakasulat sa pulang tinta: “FULLY PAID.”
Kasama ng dokumento ang isang maliit na puting sobre.
Nang buksan ito ni Nestor gamit ang kanyang nanginginig na mga kamay, nakita niya ang loob nito.
Naglalaman ito ng eksaktong 1000 pesos.
Iyon ang tiyak na halaga ng salapi na kanyang ninakaw mula sa ilalim ng unan ni Elena noong taong 1996 bago niya tuluyang tinalikuran ang kanyang obligasyon bilang ama.
Lumabas si Nestor sa pintuan ng ospital na may malakas at malusog na pangangatawan dahil sa matagumpay na medikal na operasyon.
Subalit ang kanyang buong pagkatao at kalooban ay nakaramdam ng matinding kawalan at lamig.
Sa mga sumunod na buwan at taon, madalas niyang makita ang mga mukha ng kanyang 5 anak sa mga balita sa telebisyon, sa mga pahayagan, at sa mga malalaking billboard sa kahabaan ng mga kalsada.
Nakikita niya ang kanilang mga tagumpay at ang karangalang ibinibigay nila sa kanilang ina na si Elena.
Ngunit alam niya na hanggang sa malayo na lamang niya ito maaaring pagmasdan.
Habambuhay niyang papasanin ang bigat ng pagsisisi na ang 5 sanggol na itinapon at itinuring niyang pabigat sa kanyang buhay noong araw, ay sila palang mga tao na may kakayahan sanang mag-alaga at magtaguyod sa kanya sa panahon ng kanyang pagtanda.