Mabilis ang kamay ng ina ni Gabriel. Sa isang iglap, napunit sa hangin ang katahimikan nang agawin niya ang papel mula sa kamay ni Isabella. Ang tunog ng papel na nalukot sa kanyang palad ay parang isang sampal sa buong simbahan.
—Walang saysay ang mga papel na ito! Puwedeng pekein ang lahat! Video, mensahe, medical result—lahat iyan kaya ng pera ng pamilya Mercado!
Sandaling natahimik ang lahat. Pagkatapos, may ilang bisitang bumulong.
—Peke?
—Pero umamin si Gabriel kanina…
—Bakit siya biglang natakot sa papel?
Si Gabriel ay nakatayo pa rin sa gitna ng pasilyo. Ang dating makinis at mayabang niyang mukha ay tila nabura ng takot. Hindi siya tumingin kay Isabella. Hindi rin kay Cassandra. Nakatingin siya sa papel na hawak ng kanyang ina. Para bang hindi iyon isang simpleng test result. Kundi isang kutsilyong puwedeng pumutol sa leeg nilang lahat. Dahan-dahang lumapit si Isabella kay Doña Teresa. Hindi siya nagmamadali. Ang laylayan ng puti niyang gown ay tahimik na humahagod sa marmol na sahig, habang ang mga kandila sa altar ay bahagyang kumikislap sa hangin.
—Kung peke iyan, bakit takot na takot kayong ipabasa sa lahat?
—Tumahimik ka! Wala kang karapatang sirain ang anak ko!
Sa puntong iyon, tumawa si Don Emilio. Hindi malakas. Pero sapat para manlamig ang buong hanay ng pamilya Alonzo.
—Teresa, anak mo ang sumira sa sarili niya. Huwag mong ipasa sa anak ko ang basura ninyong itinago.
Nanlaki ang mata ni Doña Teresa.
—Anong ibig mong sabihin?
Hindi sumagot si Don Emilio. Sa halip, tumingin siya sa dalawang pulis na nakatayo na ngayon sa gilid ng aisle.
—Officer, pakikuha ang dokumentong iyan. Bahagi iyan ng ebidensya.
Agad na humigpit ang kapit ni Doña Teresa sa papel.
—Hindi!
Isang salita lang iyon, ngunit parang sigaw ng taong nahuling may hawak na bomba. Lumapit ang isang pulis.
—Ma’am, pakiabot po ang dokumento.
—Hindi ninyo puwedeng kunin ito! Pribadong bagay ito ng pamilya namin!
—Pamilya ninyo? Kakaiba naman. Akala ko ba peke?
Namula ang mukha ni Doña Teresa. Si Cassandra, na nakaluhod pa rin sa sahig, biglang tumingin kay Gabriel. Ang luha niya ay hindi na mukhang awa ang hinihingi. Mukha na itong takot. Totoong takot.
—Gabriel… sabihin mo sa kanila. Sabihin mong hindi totoo.
Ngunit hindi nagsalita si Gabriel. Doon nagsimulang magbago ang tingin ng mga tao. Kanina, galit sila sa pagtataksil. Ngayon, may iba na silang naamoy. May mas malalim. Mas marumi. Mas nakakadiri. Mabilis na lumapit ang ama ni Gabriel, si Don Arturo Alonzo, at hinawakan sa braso ang asawa.
—Teresa, ibigay mo na.
—Hindi! Hindi mo ba naiintindihan? Kapag nabasa nila iyan, tapos na tayo!
Tapos na tayo. Hindi “tapos na si Gabriel.” Hindi “tapos na ang kasal.” Kundi “tapos na tayo.” Isang pangungusap na lalong nagpasabog ng bulungan sa simbahan. Si Isabella ay tumingala sa malaking screen. Sa gilid nito, nakatayo ang technician na tahimik mula kanina. Isang binatang nakasuot ng itim na polo, may ID na “media crew,” ngunit sa mukha niya ay halatang hindi lang siya basta tagapagpatakbo ng video. Tumango si Isabella sa kanya. Sa sumunod na segundo, nagbago ang laman ng screen. Hindi na CCTV. Hindi na chat. Kundi isang scanned copy ng parehong blood test result. Malinaw. Malaki. Hindi na kailangang hawakan ang papel. Nakasulat sa itaas ang pangalan: Cassandra Mae Reyes. Sa ilalim nito, ang petsa: ngayong umaga. At sa gitna ng dokumento, may linyang naka-highlight. Pregnancy test: Negative. Nagkaroon ng mahabang katahimikan. Pagkatapos, parang sabay-sabay na bumagsak ang hininga ng buong simbahan.
—Hindi siya buntis?
—Nagsinungaling siya?
—Bakit niya sinabi iyon?
Napahawak si Cassandra sa dibdib niya. Ang mukha niya ay hindi na maputla. Halos abo na ang kulay.
—Hindi… hindi iyan totoo… Peke iyan. Hindi ako pumunta sa clinic. Hindi ako…
—Pumunta ka. Alas siete y medya kaninang umaga. Kasama mo ang driver ng pamilya Alonzo.
bahagi 3: Lumingon ang lahat kay Gabriel. Nanginginig na ang panga niya.
—Isabella, tama na.
Ngayon lang siya nagsalita, ngunit wala na ang dating tapang sa boses niya.
—Tama na? Kanina gusto mong ituloy ang kasal. Ngayon gusto mong tumigil ako?
Naglakad siya papalapit kay Cassandra.
—Sinabi mong buntis ka para hindi ka arestuhin. Sinabi mong anak ni Gabriel ang dinadala mo para maawa sila sa iyo. Pero ang totoo, hindi ka buntis.
Tumigil siya sa harap ng pinsan.
—Ang tanong, bakit kailangan kang dalhin ng driver ng pamilya Alonzo sa clinic kaninang umaga?
Hindi agad nakasagot si Cassandra. Si Doña Teresa ay tila nawalan ng lakas. Napasandal siya sa bangko, hawak pa rin ang lukot na papel. At doon nakita ni Isabella ang bagay na matagal niyang hinihintay. Ang unang bitak. Ang unang takot. Ang unang palatandaang hindi lang pagtataksil ang tinatakpan ng pamilyang ito. Muling nagbago ang screen. Lumabas ang isang audio file. Walang larawan. Itim lang ang background. Ngunit nang tumunog ang boses ni Doña Teresa mula sa speaker, nag-freeze ang buong simbahan.
—Dalhin mo siya sa clinic bago sumikat ang araw. Siguraduhin mong walang record na makakarating kay Isabella. Kapag nalaman ng mga Mercado ang tungkol sa batang iyan, hindi lang kasal ang mawawala sa atin.
Nanlaki ang mata ni Cassandra.
—Hindi… hindi…
Sumunod ang boses ni Gabriel sa recording.
—Ma, paano kung malaman ni Cassandra ang totoo?
Sumagot si Doña Teresa.
—Hindi niya kailangang malaman. Basta maniwala siyang ikaw ang ama, gagawin niya lahat ng sasabihin natin.
Parang may sumabog na salamin sa loob ng simbahan. Cassandra napatingin kay Gabriel, nanginginig ang buong katawan.
—Ano ang ibig sabihin noon?
Gabriel umatras ng isang hakbang.
—Cass, makinig ka muna—
—ANO ANG IBIG SABIHIN NOON?!
Isabella hindi gumalaw. Hindi siya nagsalita. Hinayaan niyang lumubog ang lahat sa sarili nilang putik. Muli, tumunog ang recording. Boses ni Don Arturo naman ngayon, mababa at galit.
—Ang importante, mapasok natin ang pera ng Mercado bago lumabas ang resulta. Kapag tapos na ang kasal sa simbahan, wala na silang atrasan.
Doon tuluyang tumayo si Don Emilio. Ang upuan niya ay gumalaw nang malakas sa sahig.
—Arturo, anong resulta ang tinutukoy mo?
Walang sumagot. Ngunit biglang napahawak si Gabriel sa ulo niya, parang nababaliw na.
—Papa, tama na…
Si Cassandra ay dahan-dahang tumayo. Ang luha niya ay tuloy-tuloy, ngunit ngayon hindi na ito luha ng babaeng nahuling nagnakaw. Luha ito ng taong unti-unting naiintindihan na ginamit din siya.
—Gabriel, sinabi mong buntis ako. Sinabi mong ako ang magiging dahilan para iwan mo si Isabella. Sinabi mong pagkatapos ng kasal, kukunin mo ako…
Napatingin siya sa screen.
—At ngayon sinasabi ng nanay mo na hindi mo pala kailangang maging ama?
Walang imik si Gabriel. Ang katahimikan niya ang pinakamasamang sagot. Isabella bumaling sa mga pulis.
—Officers, mayroon pa akong isang dokumento. Hindi ko pa ito ipinapakita dahil gusto kong bigyan sila ng pagkakataong umamin.
Kinuha niya mula sa kanyang ama ang isang brown envelope. Mas makapal iyon kaysa sa naunang sobre. Nang makita iyon ni Doña Teresa, bigla siyang napasigaw.
—Hindi! Huwag mong buksan iyan!
Si Don Arturo, na kanina ay pilit na matatag, biglang lumapit sa pamilya Mercado.
—Emilio, pag-usapan natin ito nang pribado. Huwag dito. Hindi sa harap ng simbahan. Hindi sa harap ng media.
Ngunit huli na. Sa labas ng pinto ng simbahan, may mga reporter nang nakapasok sa bakuran. May mga camera. May mga cellphone. May mga taong naka-live. Huminga nang malalim si Isabella. Pagkatapos, inilabas niya mula sa brown envelope ang isang DNA test result. Nang makita ni Gabriel ang logo ng laboratoryo, napaatras siya hanggang mabangga sa gilid ng bangko. Cassandra napasapo sa bibig. Doña Teresa halos matumba. Itinaas ni Isabella ang papel.
—Ang resulta na sinusubukan nilang itago ay hindi tungkol sa pagbubuntis ni Cassandra.
Tumigil siya. Tumingin siya kay Gabriel. Pagkatapos, sa ama nitong si Don Arturo.
—Ang resulta na ito ay tungkol sa tunay na pagkatao ni Gabriel Alonzo.
Bago pa man niya mabasa ang susunod na linya, biglang lumuhod si Doña Teresa sa harap ni Don Emilio.
—Maawa ka sa amin! Kapag nalaman ng lahat kung sino talaga siya, mawawala ang lahat!
At sa sandaling iyon, nakita ni Isabella si Gabriel na biglang tumakbo papunta sa gilid ng altar—diretso sa kandilang nakatayo sa tabi ng telang dekorasyon, hawak ang lighter ng pari na naiwan sa mesa.