Bahagi 2: Ang Laro sa Dilim
Dahan-dahan kong niliklik ang aking telepono at binuksan ang recording app. Bago ako dumaing ng pagkahilo kanina, naisip ko nang buksan ang cloud live-syncing ng aking mga file. Ang bawat salitang binitawan nila Marco at Sofia—ang pait ng pampatulog, ang ₱16 bilyon, at ang planong paghulog sa akin sa bangin—ay direktang na-upload sa secure server ng abogado ng aming pamilya.
Mabilis akong kumilos. Kinuha ko ang dalawang malaking unan, pinalitan ang pwesto ko sa ilalim ng kumot para magmukhang may taong natutulog, at dahan-dahang lumabas sa sliding door patungo sa balkonahe ng villa. Mula roon, bumaba ako sa pamamagitan ng poste ng overwater cottage papunta sa mababaw na tubig-dagat.
Ginamit ko ang dilim ng gabi bilang kublihan. Habang nagtatago ako sa ilalim ng wooden boardwalk, narinig ko ang muling pagbukas ng pinto ng aming silid bandang alas-dos ng madaling araw.
“Marco, hawakan mo ang paa,” bulong ni Sofia.
“Sandali… bakit napakagaan?” sigaw ni Marco na may kasamang gulat.
Inilawan nila ang kama. Nang hawiin nila ang kumot, dalawang unan lamang ang nakatambad sa kanila. Sa gitna ng kama, iniiwan ko ang isang basyong baso ng mangga juice at ang aking wedding ring na nakapatong sa isang sulat.
Bago pa man sila makarecover sa pagkagulat, pinalibutan ng apat na armadong security personnel ng resort at dalawang opisyal ng lokal na pulisya ang pinto ng villa. Kasama nila ang manager ng resort na personal kong tinawagan limang minuto bago sumapit ang alas-dos.
“Mr. Marco at Ms. Sofia,” malamig kong boses mula sa likuran ng mga pulis. Lumabas ako mula sa lilim ng haligi. “Naghahanap ba kayo ng ihuhulog sa bangin?”
Bahagi 3: Ang Huling Singil
Lumingon si Marco, namumutla at nanginginig ang mga labi. “M-Mahal… ano ‘to? Nag-aalala lang kami sa’yo—”
“Huwag mo na akong tawaging mahal,” putol ko sa kanya. “May kopya na ang pulisya at ang pamilya ko ng buong usapan ninyo habang ‘tulog’ ako. Bawat detalye ng sedatibo, ng mga litrato, at ng ₱16 bilyon na balak ninyong itakbo.”
Nanlumo si Sofia at napaupo sa sahig habang pinalilibutan siya ng mga pulis. Sinubukan ni Marco na lumapit sa akin para magmakaawa, ngunit agad siyang pinigilan at pinarusahan ng handcuffs ng mga awtoridad.
“Inakala ninyong ang pera ko ang magiging susi ninyo sa karangyaan,” sabi ko habang nakatingin nang diretso sa mga mata ng lalaking minahal ko. “Pero ang perang iyon din ang magkakait sa inyo ng kalayaan habambuhay.”
Kinaumagahan, habang nakasakay ako sa speedboat pabalik ng mainland Puerto Princesa, pinanoood ko ang pagliit ng isla sa malayo. Ang honeymoon na dapat sana’y simula ng aking bagong buhay ay naging wakas ng aking katangahan—at ang simula ng aking paniningil.