Biglang nagliwanag ang screen nang i-play ang video mula sa research lab server. Tahimik ang buong silid, lahat ng mata ay nakatutok sa malaking projector. Nakita ko ang sarili ko sa loob ng video—gabi-gabi akong nagtatrabaho, nag-iinput ng data, at umaalis sandali sa mesa.
— “Ito ang unang bahagi ng recording,” malamig na sabi ng direktor ng academic affairs.
Nag-fast forward ang video at doon lumabas ang isang babae na pumasok sa research room. Nakilala ko siya—ang estudyanteng nasa entablado kanina. Kalmado siyang lumapit sa drawer ko, binuksan iyon at kinuha ang mga draft at files ko.
— “Hindi… imposible…” bulong ko.
Tuloy ang video. Kitang-kita kung paano niya kinuhanan ng litrato ang bawat pahina at kinopya ang laman ng computer ko. May sumunod pang eksena kung saan may iniabot siyang envelope sa isang staff ng department.
— “Unauthorized access ito sa internal system,” paliwanag ng direktor.
Nagkagulo ang bulungan sa buong silid. Biglang namutla ang babae.
— “Hindi ko po alam! May nagbigay lang sa akin niyan!” sigaw niya.
Ngunit ang mas kinabigla ko ay hindi siya kundi si Mateo na nakaupo sa panel—kalmado, walang reaksyon, parang hindi apektado.
Tumayo ako.
— “Alam n’yo ba ito?” nanginginig kong tanong.
Tumingin siya sa akin, malamig.
— “Huwag kang magmadali sa konklusyon,” sagot niya.
Biglang naglabas ang direktor ng isa pang file. Isang dokumento ng “TRANSFER OF AUTHORIZATION” kung saan nakasulat ang pangalan ko at may pirma ni Mateo.
Nanlamig ako.
BAHAGI 3: ANG LIHIM NA MATAGAL NANG ITINATAGO
Paglabas ng hall, sinundan ko si Mateo sa tahimik na hallway.
— “Sabihin n’yo sa akin ang totoo,” mariin kong sabi.
Huminto siya at humarap sa akin.
— “Hindi ito simpleng plagiarism case,” sabi niya.
Nanigas ako. Ipinaliwanag niya na ang research ay orihinal na proyekto ng isang senior scientist—ang ama ko—na may sensitibong teknolohiya at gustong angkinin ng isang grupo.
— “Ikaw ang anak ng original researcher,” dagdag niya.
Nanlamig ang buong katawan ko.
— “Ibig mong sabihin… ginamit n’yo ako?”
Hindi siya agad sumagot.
— “Pinrotektahan ka,” mahina niyang sagot.
Lalong nagulo ang isip ko. Hindi ito simpleng akademikong isyu kundi may mas malalim na koneksyon sa pamilya ko.
Dumating ang security at isinama si Mateo para sa imbestigasyon. Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.
— “Hindi pa tapos ito,” sabi niya.
Iniwan niya akong hawak ang USB na parang susi sa lahat ng kasagutan.
BAHAGI 4: ANG PAGKABIGO AT PAGKAKALANTAD NG TOTOONG MOTIBO
Tatlong araw ang lumipas. Na-expel ang babaeng nagnakaw ng thesis ko, ngunit ang imbestigasyon ay patuloy pa rin. Tinawag ako sa administration office at doon ko muling nakita si Mateo. Mukha siyang pagod ngunit matatag pa rin.
— “Ginawa ko iyon para protektahan ka,” sabi niya.
Napatawa ako nang mapait.
— “Protektahan? Pinahiya mo ako sa harap ng lahat.”
Humakbang siya palapit.
— “Kung hindi ko ginawa, ikaw ang magiging target nila.”
— “Target ng sino?” tanong ko.
Hindi siya sumagot agad.
— “May grupo na gustong kunin ang research na iyon. At ikaw ang pinakamadaling paraan para makuha ito.”
Nanlamig ako.
— “Ginamit mo ako bilang panangga.”
Tahimik siya.
— “Hinayaan mo akong maging kriminal sa mata ng lahat,” dagdag ko.
Dumating ang staff at muling isinama si Mateo. Bago siya umalis, sinabi niya:
— “Hindi mo pa alam ang buong katotohanan.”
At iniwan niya akong mas maraming tanong kaysa sagot.
BAHAGI 4: ANG PAGSISIMULA NG BAGONG BUHAY AT ANG DESISYON KO
Binuksan ko ang USB na naiwan niya. Doon ko nakita ang buong research records—at pangalan ng ama ko bilang pangunahing scientist. Isa itong classified project na may malaking epekto sa data security at may grupong gustong angkinin ito.
Nanlamig ako sa katotohanan na hindi ako simpleng estudyante lang sa gulong ito. Ako ang sentro ng proteksyon ng isang mahalagang teknolohiya.
Isang linggo ang lumipas, tinawag ako sa office. Nandoon si Mateo.
— “Tapos na ang imbestigasyon,” sabi niya.
Tahimik ako.
— “Bakit hindi mo sinabi sa akin ang totoo?” tanong ko.
— “Dahil kung sinabi ko noon, hindi ka mabubuhay nang normal,” sagot niya.
Nanatili akong tahimik.
— “Ngayon, ikaw na ang may desisyon,” dagdag niya.
Inabot niya sa akin ang bagong credentials card.
— “Pwede kang manatili at ipagpatuloy ang research.”
— “O pwede kang umalis at magsimula muli.”
Mahabang katahimikan ang sumunod.
Sa huli, kinuha ko ang card.
— “Hindi ko pa kayo mapapatawad,” sabi ko.
Tumango siya.
— “Hindi ko rin hinihingi.”
Lumipas ang panahon, nanatili ako sa bagong research program. Unti-unti akong nakabangon, hindi perpekto pero totoo. Isang araw, may natanggap akong sulat:
“Kapag handa ka na, nandito lang ako.”
Walang pangalan, pero alam ko kung kanino galing.
Sa unang pagkakataon, hindi sakit ang naramdaman ko kundi pag-asa.