Matagal ko nang napapansin na tuwing magluluto ang asawa kong si Daniel, laging may kakaibang ningning sa kanyang mga mata. Para bang sa bawat halo ng sandok, may kasamang emosyon na hindi ko maintindihan.
Mahilig talaga siyang magluto — sinigang na may mangga, adobo na may kakaibang timpla, at kare-kareng parang laging may sikreto kung bakit ang sarap.

“Hon, ang sarap mo talagang magluto,” sabi ko minsang kumakain kami. “Baka dapat magbukas ka na ng sariling restaurant!”
Ngumiti lang siya, sabay sagot ng paborito niyang linya,
“Basta ikaw ang kakain, sulit na ako.”

 

Ang ganda ng tunog noon sa tenga ko. Pero habang tumatagal, may isang bagay akong hindi mapalagay — hindi siya kumakain kapag ako ang kasama.
Noong una, inisip ko lang na baka busog siya, o gusto lang niya akong pagbigyan. Pero hindi na iyon isang beses o dalawang beses lang nangyari. Araw-araw, siya ang nagluluto, siya ang naghahain, pero ako lang ang kumakain.

Kapag tinatanong ko siya, laging ang sagot niya ay:
“Busog pa ako, Hon.”
O kaya naman, “Tikim lang ako. Para sa’yo talaga ‘yan.”
Hanggang isang gabi, habang nagluluto siya ng kare-kare — ang paborito kong ulam — nilapitan ko siya.
“Hon,” sabi ko habang nakasandal sa pinto ng kusina, “bakit parang hindi mo na ako sinasabayan kumain?”

Napahinto siya sa paghahalo. Ilang segundo siyang natahimik bago sumagot.
“Wala ‘yan. Mas gusto ko lang makita kang kumakain. Nakakagaan ng pakiramdam.”

Ngumiti siya, pero may kakaibang lungkot sa mga mata niya.
Hindi ko na siya kinulit pa — pero sa loob-loob ko, ramdam kong may tinatago siya.

Kinabukasan, maaga akong umuwi mula sa trabaho. Tahimik akong pumasok sa bahay. Mula sa pinto, narinig ko ang tunog ng kawali — nagluluto na naman si Daniel. Lumapit ako dahan-dahan at sumilip sa kusina.
May dalawang plato sa mesa. Parehong may kare-kare. Pero sa isa lang may kanin.